Zespół nabytego niedoboru immunologicznego u kotów (FAIDS)
Rozpoznanie i terapia
Podejrzenie FIV stawiane jest na podstawie przebiegu klinicznego choroby oraz informacji uzyskanych w wywiadzie chorobowym (zwierzę „wychodzące” lub bezdomne). Istnieją komercyjne testy kasetkowe, które, w przypadku wątpliwości, można powtórzyć w późniejszym czasie. Profesjonalne laboratoria dysponują wiarygodnymi testami ELISA, IF czy odczynem immunochromatograficznym. Coraz większe znaczenie w diagnostyce choroby odgrywa metoda PCR (1, 2).
Postępowanie z zakażonym zwierzęciem zależy w dużej mierze od jego stanu klinicznego, reakcji na leki oraz od możliwości finansowych właściciela. Podstawą jest izolacja zakażonych kotów. W niektórych krajach, np. w Niemczech, są one niemal obligatoryjnie poddawane eutanazji, co jest rozwiązaniem korzystnym z punktu widzenia zwalczania choroby. Jeśli nie ma przeciwwskazań wynikających ze stanu ogólnego kota, powinien on zostać wykastrowany lub wysterylizowany. Powinno się zadbać o regularne szczepienie zwierzęcia przeciwko chorobom zakaźnym, jeśli oczywiście na przeszkodzie nie stoją zakażenia wikłające.
Leczenie objawowe obejmuje immunostymulację oraz zwalczanie zakażeń wikłających. W przypadku neutropenii stosuje się preparat Filgastrim (GCSF). W przypadku anemii nieregeneratywnej można zastosować erytropoetynę. Przyczynowo stosuje się leki przeciwwirusowe, takie jak azatiopiryna w dawce 5-10 mg/kg co 12 godzin (p.o. lub s.c.). Skutecznym, choć kosztownym sposobem na wydłużenie życia zwierzęcia oraz polepszenie komfortu chorowania, jest zastosowanie interferonu omega. Lek w dawce wg wskazań producenta stosuje się na ogół w trzech seriach po 5 dni od 1., 14. i 60. dnia kuracji. Sprzęt typu igły, wenflony, strzykawki itp., jaki pozostaje po leczeniu kotów zakażonych [...]
którzy są subskrybentami naszego portalu.
i ciesz się dostępem do bazy merytorycznej wiedzy!
POSTĘPOWANIA
w weterynarii
