Zespół nabytego niedoboru immunologicznego u kotów (FAIDS)

Patogeneza i objawy kliniczne 

Wirus namnaża się w makrofagach i limfocytach T CD4 (Th). Rozwój zakażenia trwa długo, dlatego w populacji występuje więcej zakażonych bezobjawowo kotów niż chorych. Po 2 tyg. od zakażenia pojawia się wiremia. Jej nasilenie przypada na ok. 8. tydzień, a potem ilość wirusa we krwi szybko spada. Wirus w formie prowirusa (wbudowanego fragmentu DNA) pozostaje w OUN, płucach, grasicy, migdałkach i węzłach chłonnych. Około 8 tygodni po infekcji pojawia się limfopenia i neutropenia, co może skutkować infekcjami wikłającymi i ogólnym osłabieniem zwierzęcia. Po wspomnianej fazie następuje okres, w którym w zasadzie brak jest objawów klinicznych. Po miesiącach lub nawet latach od zakażenia rozwija się apoptoza komórek CD4. Wynikiem tego jest rozwijająca się, trwała immunosupresja. Wzrastający jednocześnie względny poziom komórek CD8 nasila wspomniane zjawisko (2, 3). Bezpośrednią przyczyną śmierci kota są wtórne infekcje bakteryjne i wirusowe (1).

FIV, w przeciwieństwie do wirusa białaczki kotów, nie jest wirusem onkogennym (aczkolwiek w przebiegu choroby może rozwijać się proces nowotworowy). Ma właściwości neurotropowe, co skutkuje aktywacją gleju. Może uszkadzać barierę krew – mózg. Zakażenia śródmaciczne mogą prowadzić do poronień (1, 2).

Nie u wszystkich zakażonych zwierząt dochodzi do rozwoju pełnoobjawowej choroby. U części zakażonych kotów (30-40%) następuje szybki rozwój odporności, zaś wiremia ustępuje po upływie kilku miesięcy. Zwierzęta nie chorują, nie są też nosicielami FIV. Na ogół są to osobniki dorosłe, zakażone niewielką dawką wirusa. Połowa z [...]

Ten materiał dostępny jest tylko dla użytkowników
którzy są subskrybentami naszego portalu.

Wybierz pakiet subskrypcji dla siebie
i ciesz się dostępem do bazy merytorycznej wiedzy!

Wybierz subskrypcję

Masz aktywną subskrypcję?

Zaloguj się

Nie masz jeszcze konta w serwisie? Dołącz do nas