Rola kleszczy Ixodes ricinus w transmisji „nowych patogenów” psów i kotów
Obecność przeciwciał dla B. henselae stwierdzono u 30,4% badanych pacjentów (27,7% rolników, 31,5% leśników, zaś w grupie kontrolnej u 8,9% badanych osób). Wyniki te wskazują na słabą dodatnią korelację pomiędzy częstotliwością zakażeń Bartonella u kleszczy a obecnością przeciwciał dla tych drobnoustrojów w surowicy ludzi zamieszkujących tereny, z których pochodziły badane pajęczaki. Brak bezpośredniego związku pomiędzy tymi dwoma czynnikami wskazuje, że kontakty ludzi z kleszczami jest tylko jednym z czynników przyczyniających się do wystąpienia zakażeń Bartonella u tych ostatnich. Rozpatrując epidemiologię choroby, należy wziąć pod uwagę inne czynniki, takie jak kontakt z kotami, pchłami czy innymi stawonogami (23).
Wszystkie stadia rozwojowe kleszczy mogą przenosić zakażenie (transstadialne szerzenie się infekcji), natomiast nie przenosi się ono na kolejne pokolenia (brak transowarialnego szerzenia się zakażenia w populacji kleszczy). W niewielkiej ilości B. henselae jest obecna w ślinie zakażonych kotów (35, 36). Rezerwuarem drobnoustrojów mogą być dzikie gryzonie oraz dzikie przeżuwacze (26).
U kotów najczęściej stwierdza się występowanie B. henselae, rzadziej B. clarridgeiae oraz B. koehlerae. Drobnoustroje te są częściej izolowane od młodych osobników, w wieku poniżej roku życia, oraz od kotów dzikich lub bytujących w skupiskach (np. w schroniskach).
U kotów pierwszymi objawami bartonelozy są gorączka i powiększenie węzłów chłonnych (14, 25). Mogą także wystąpić zaburzenia w rozrodzie oraz może się rozwinąć zapalenie wsierdzia i mięśnia sercowego. DNA bakterii izolowano z krwi, ze zmian zapalnych, jakimi objęte były kości nadgarstka i [...]
którzy są subskrybentami naszego portalu.
i ciesz się dostępem do bazy merytorycznej wiedzy!
POSTĘPOWANIA
w weterynarii
