Najniebezpieczniejsze choroby psów transmitowane przez kleszcze
Czynniki etiologiczne, objawy i przebieg anaplazmozy
Czynnik etiologiczny to Anaplasma phagocytophilum, która wcześniej nazywana była jako Ehrlichia phagocytophila, a jej wektorem jest Ixodes ricinus oraz Anaplasma platys, nosząca wcześniej nazwę Ehrlichia platys, gdzie wektorem jest Rhipicephalus sanguineus.
Anaplasma phagocytophilum odpowiedzialna jest za wystąpienie tzw. erlichiozy granulocytarnej. Drobnoustroje atakują najczęściej neutrofile, rzadziej natomiast eozynofile. Choroba daje o sobie znać w 1-2 tygodnie po ukąszeniu przez zainfekowanego kleszcza. Riketsje krwiobiegiem dostają się do węzłów chłonnych, śledziony, wątroby, płuc, nerek, a nawet szpiku kostnego. W wyniku tego zakażenia narządy te częstokroć ulegają stanowi zapalnemu i powiększeniu. Towarzyszy temu zwykle anemia, depresja, apatia, utrata apetytu, gorączka, przyspieszony oddech i podskórne wylewy krwi.
Natomiast Anaplasma platys odpowiedzialna jest za wystąpienie erlichiozy trombocytarnej. Riketsje atakują płytki krwi. Okres inkubacji choroby trwa zwykle od 1 do 2 tygodni. Pojawiać się mogą wybroczyny na skórze i błonach śluzowych, krwawienie z nosa, krwawienie dziąseł, osłabienie, brak apetytu, wychudzenie i podwyższona temperatura. Kiedy choroba przybiera przebieg subkliniczny, obserwuje się jedynie okresowo pojawiające się skoki temperatury, osłabienie, apatię oraz cyklicznie pojawiającą się małopłytkowość (6).
Diagnostyka
Potwierdzeniem może być diagnostyka mikroskopowa i stwierdzenie obecności riketsji w limfocytach, monocytach, neutrofilach, eozynofilach lub płytkach krwi. Badanie bywa zawodne, bowiem morulle mogą być znajdowane zaledwie tylko podczas 3 dni trwania ostrej fazy choroby. Wykorzystywany jest za to test immunofluorescencji pośredniej, [...]
POSTĘPOWANIA
w weterynarii
