Jelitowa postać parwowirozy psów – praktyczne podejście do diagnostyki i leczenia
Działanie przeciwwymiotne
Skuteczne działanie przeciwwymiotne zapobiega nadmiernej utracie płynów, pogłębianiu się zaburzeń elektrolitowych oraz poprawia samopoczucie pacjenta. Obecnie najczęściej stosowanym lekiem jest maropitant. Poza skutecznym hamowaniem wymiotów wykazuje również działanie przeciwbólowe na ból trzewny. Podaje się go raz na dobę w dawce 1 mg/kg m.c., choć empirycznie stwierdza się skuteczność nawet o połowę niższych dawek. Iniekcja podskórna bywa bolesna, ale schłodzenie preparatu przed wstrzyknięciem może zmniejszyć odczucie bólu.
Podanie dożylne wykonuje się w jednym bolusie, nie rozcieńczając uprzednio leku żadnym roztworem. Brak reakcji na podanie maropitantu może sugerować występowanie innych problemów, np. niedrożność jelit czy zapalenie trzustki. Lek aktualnie rzadziej stosowany w celu przeciwwymiotnym to metoklopramid. Ponieważ wykazuje również działanie prokinetyczne, należy upewnić się przed jego zastosowaniem, że u pacjenta nie występuje niedrożność jelita czy jego wgłobienie. Może być stosowany w formie bolusa bądź we wlewie o stałej szybkości, przy intensywnych wymiotach. Zalecana dawka to 0,1-0,4 mg/kg m.c. co 6 godzin p.o., s.c., i.m., i.v. lub w dożylnym wlewie ciągłym 0,1-0,2 mg/kg m.c./godz. (7, 10, 14).
Antybiotykoterapia
W przebiegu parwowirozy u szczeniąt często dochodzi do leukopenii oraz uszkodzenia bariery jelitowej. W celu zapobiegania powikłaniom bakteryjnym, endotoksemii i sepsie wskazane jest podanie bakteriobójczych antybiotyków o szerokim spektrum działania. Jednakże u psów w dobrym stanie ogólnym, które mają prawidłową liczbę leukocytów, nie jest konieczne stosowanie antybiotykoterapii. [...]
którzy są subskrybentami naszego portalu.
i ciesz się dostępem do bazy merytorycznej wiedzy!
POSTĘPOWANIA
w weterynarii
