Inwazje kleszczy u zwierząt towarzyszących w Polsce
Nowe preparaty
Z nowej grupy substancji wykazujących działaniu roztoczobójcze należy wymienić izoksazoliny: afoksolaner, lotilaner, fluralaner, sarolaner, oraz bispirazole – tigolaner. Obie grupy substancji są silnym inhibitorem receptora neuroprzekaźnika – kwasu gamma-aminomasłowego (GABA, ang. gamma-aminobutyric acid), wykazują wyższą zdolność czynnościową do blokowania receptorów u owadów/roztoczy w porównaniu z receptorami u ssaków. Zakłócenie pracy tych receptorów zapobiega przenikaniu jonów chlorkowych przez kanały aktywowane GABA i glutaminianem, co powoduje zwiększenie stymulacji układu nerwowego i śmierć pasożytów w okresie około 12 godzin po podaniu preparatu i 24 godzin w przypadku kleszczy już obecnych na żywicielu przed podaniem leku. Zarówno izoksazoliny, jak i bispirazole wykazują aktywność ogólnoustrojową w stosunku do docelowych pasożytów, co oznacza, że kleszcze muszą znajdować się na zwierzęciu i rozpocząć odżywianie w celu kontaktu z substancją czynną, w związku z tym nie można wykluczyć ryzyka transmisji chorób przenoszonych przez kleszcze. Ideą stosowania środków roztoczobójczych, akarycydów, jest uśmiercenie kleszcza, zanim zdoła on przenieść patogeny (TBE) na swojego żywiciela. Przyjmuje się, że minimalny czas żerowania kleszcza na psie wymagany dla skutecznego przeniesienia pierwotniaków z rodzaju Babesia to 48-96 godzin, a w przypadku Borelia burgdorferi – powyżej 48 godz.
Izoksazoliny są substancjami roztoczobójczymi oraz owadobójczymi, nie wykazują jednak działania odstraszającego. U psów wykazują skuteczne działanie przeciwko kleszczom Ixodes spp., Dermacentor spp. i Rhipicephalus sanguineus oraz pchłom Ctenocephalides spp. W badaniach biologicznych in vitro izoksazoliny oraz tigolaner nie podlegały wpływowi potwierdzonej terenowej oporności przeciwko: amidynom, związkom fosforoorganicznym, cyklodienom, fenylopirazolonom, [...]
lub posiadają wykupioną subskrypcję.
POSTĘPOWANIA
w weterynarii
