Zespolenia wrotno-układowe u psów – patofizjologia, diagnostyka, leczenie – cz. I

Rasy predysponowane

Zespolenia zewnątrzwątrobowe występują głównie u psów ras małych, takich jak yorkshire terrier, maltańczyk, sznaucer miniaturowy, pudel, cairn terrier, lhasa apso czy jamnik (ryc. 2). Zespolenia wewnątrzwątrobowe najczęściej obserwowane są u psów dużych ras, takich jak labrador retriever, golden retriever, doberman, wilczarz irlandzki, owczarek staroangielski czy australijski pies pasterski. Nie odnotowano u psów zależności pomiędzy płcią a występowaniem ZWO (24).

U psów rasy yorkshire terrier podjęto nieudaną próbę ustalenia sposobu dziedziczenia ZWO. Zalecane jest zatem, aby wszystkim psom ras predysponowanych badać stężenie kwasów żółciowych w surowicy na czczo i po posiłku przed planowanym kryciem (27).

Diagnostyka

Badanie kliniczne

Objawy kliniczne ZWO są różnorodne i niespecyficzne. Najczęściej pojawiają się u zwierząt poniżej pierwszego roku życia, choć uznaje się, że mogą wystąpić nawet do siódmego roku życia (21). Często zwierzęta z ZWO są najmniejsze w miocie, ospałe oraz słabo przybierają na wadze. Objawy neurologiczne – takie jak apatia, brak koordynacji, zmiany zachowania, ataki padaczkopodobne, parcie na przeszkody, chodzenie w koło, utrata wzroku – stanowią 90% objawów klinicznych i [...]

Ten materiał dostępny jest tylko dla użytkowników
którzy są subskrybentami naszego portalu.

Wybierz pakiet subskrypcji dla siebie
i ciesz się dostępem do bazy merytorycznej wiedzy!

Wybierz subskrypcję

Masz aktywną subskrypcję?

Zaloguj się

Nie masz jeszcze konta w serwisie? Dołącz do nas