Zespół Cushinga i nadczynność tarczycy jako zespoły paranowotworowe
Diagnostyka
Diagnostyka nadczynności tarczycy u kotów opiera się na podstawowym badaniu klinicznym, głównie skupiającym się na omacywaniu okolicy tarczycy i charakterystycznych objawach oraz licznych badaniach dodatkowych. Jak już wcześniej wspomniano, w wyniku nadaktywności hormonalnej dochodzi do powiększenia tarczycy, przez co jest ona wyczuwalna, w przeciwieństwie do prawidłowej, która powinna być niewyczuwalna podczas badania fizykalnego (11-15).
Badania dodatkowe obejmują badanie krwi, w którym oprócz wymienionych wcześniej czynników ostatecznym wskaźnikiem potwierdzającym nadczynność tarczycy jest podwyższony poziom tyroksyny, czasem wraz z podwyższonym poziomem trijodotyroniny. Jednak jeśli stężenie T4 jest jedynie delikatnie podniesione, można wykonać test stymulacji hormonalnej z wykorzystaniem TSH. Nie jest on wskazany, jeśli poziom jest wysoki, oraz powinno się go wykonywać zawsze wraz z ciągłą kontrolą poziomu T4. Sam pomiar całkowitego stężenia tyroksyny może być wykonany na kilka sposobów, przez wykonanie testu radioimmunologicznego (RIA), testem ELISA lub testem immunoenzymatycznym (EIA). Jednak część z tych testów wiąże się z wysokimi kosztami, więc nie jest powszechnie wykonywana (11-15).
W trakcie diagnostyki, szczególnie w przypadku niepewnego wyniku badania hormonów tarczycy, warto wykonać scyntygrafię tarczycy. Jest to niezwykle czuły test diagnostyczny polegający na zobrazowaniu zjawiska wychwytywania przez tkanki i narządy izotopów emitujących promieniowanie gamma, które podaje się pacjentowi przed wykonaniem badania. W badaniu scyntygraficznym tarczycy wykorzystywana jest możliwość wychwytu izotopów jodu lub technetu. Najczęściej używany jest nadtechnecjanowy izotop technetu, który gromadzi się w tarczycy, śliniankach oraz błonie śluzowej żołądka. U zdrowych kotów [...]
którzy są subskrybentami naszego portalu.
i ciesz się dostępem do bazy merytorycznej wiedzy!
POSTĘPOWANIA
w weterynarii
