Zapobieganie najczęstszym chorobom dolnych dróg moczowych u psów i kotów oraz ich leczenie

FLUTD jest bardzo powszechnym problemem klinicznym i szacuje się, że dotyczy 8% kotów odwiedzających przyuniwersyteckie szpitale weterynaryjne. Prawdopodobnie jest jednak znacznie częstszy w codziennej praktyce.

W przebiegu FLUTD dochodzi do rozwoju stanu przewlekłego bólu i dyskomfortu i aż 40-60% kotów doświadcza nawrotów mimo leczenia. W przypadku zatkania cewki moczowej może wystąpić bezpośrednie zagrożenie życia.

Do objawów klinicznych FLUTD zalicza się: częstomocz (79%), strangurię (70%), krwiomocz (61%), periurię (93%), a także wokalizację, wyłysienia okolicy pachwinowej na skutek wylizywania.

W celu ustalenia bezpośredniej przyczyny FLUTD konieczna jest pogłębiona diagnostyka. Podstawowym badaniem, jakie należy wykonać, jest analiza moczu. Typowe koty z FLUTD mają od 2 do 10 lat, a najczęstszym powodem objawów jest idiopatyczne zapalenie pęcherza moczowego (FIC, ang. feline idiopathic cystitis).

Zakażenia bakteryjne są znacznie rzadsze niż w przypadku psów i dotyczą głównie zwierząt starszych, powyżej 10. roku życia. Są także czynniki predysponujące, jak w przypadku psów, a więc: otyłość, PChN, cukrzyca, nadczynność tarczycy. U młodych kotów zakażenia bakteryjne stanowią mniej niż 2% przypadków klinicznych.

W przebiegu FLUTD, niezależnie od czynnika etiologicznego, może dojść do niedrożności cewki moczowej (kamica, zakażenie bakteryjne, skurcz mięśni), która jest stanem bezpośredniego zagrożenia życia.

Ten materiał dostępny jest tylko dla użytkowników, którzy są lekarzami weterynarii
lub posiadają wykupioną subskrypcję.

Masz aktywną subskrypcję?

Zaloguj się

Nie masz jeszcze konta w serwisie? Dołącz do nas