Zapobieganie najczęstszym chorobom dolnych dróg moczowych u psów i kotów oraz ich leczenie

Rozwój ZUM jest też częstym powikłaniem po cewnikowaniu. Szacuje się, że u ok. 20% cewnikowanych pacjentów rozwinie się zakażenie układu moczowego, dlatego ta procedura powinna być wykonywana z zachowaniem zasad aseptyki oraz tylko w określonych wskazaniach medycznych, takich jak: udrożnienie cewki moczowej, wprowadzenie środka kontrastującego lub leków do układu moczowego. Cewnikowanie nie powinno być wykonywane rutynowo, np. w celu pobrania moczu do badania! Prawidłową metodą uzyskania niezanieczyszczonej próbki do analizy jest cystocenteza, ewentualnie pobranie moczu w trakcie mikcji.

Bakterią najczęściej izolowaną z moczu zwierząt z ZUM jest E. coli, która odpowiada za 35-55% zakażeń.

Kolejnym czynnikiem predysponującym do rozwoju ZUM jest obecność złogów na terenie układu moczowego, a kamice często powikłane są przez zakażenia bakteryjne. U psów przy obecności trójfosforanów amonowo-magnezowych (struwity) w moczu niemal zawsze występuje zakażenie bakteryjne (bakterie ureazododatnie) prowadzące do wzrostu pH moczu, co potęguje i stwarza dogodne warunki do powstawania złogów struwitowych. Bakteriami ureazododatnimi są m.in.: Corynebacterium, Staphylococcus spp. (ok. 85% występowania), Streptococcus spp., Proteus spp. Kluczowe przy leczeniu tego typu przypadków jest zastosowanie celowanej antybiotykoterapii, której czas jest uzależniony od wielkości oraz liczby złogów. Należy ją stosować do momentu rozpuszczenia złogów, w przeciwnym razie nie będzie ona skuteczna oraz będą występowały nawroty zakażenia.

[...]

Ten materiał dostępny jest tylko dla użytkowników, którzy są lekarzami weterynarii
lub posiadają wykupioną subskrypcję.

Masz aktywną subskrypcję?

Zaloguj się

Nie masz jeszcze konta w serwisie? Dołącz do nas