Zaparcia u psów i kotów – przegląd kliniczny, diagnostyka i leczenie

Zaparcia (ang. constipation) definiuje się jako trudność lub niemożność oddawania stolca odpowiedniej konsystencji i objętości, często z towarzyszącą obniżoną częstotliwością wypróżnień. U małych zwierząt zaparcia mogą manifestować się jako zanik oddawania kału, wymioty, bolesność brzucha i zmniejszenie apetytu. Różnicowanie zaparć od mechanicznej obstrukcji jelit jest kluczowe dla wyboru właściwego leczenia.

Anatomia i fizjologia jelita grubego

Okrężnica pełni u psów i kotów funkcję resorpcji wody i elektrolitów oraz formowania stolca. Ruchy perystaltyczne i segmentalne, skoordynowane przez sploty nerwowe (Auerbacha i Meissnera) oraz autonomiczny układ nerwowy, decydują o transporcie zawartości. U kotów szczególną rolę w powstawaniu megacolon odgrywają długotrwałe zaburzenia motoryki i uszkodzenia nerwów śródściennych.

Patofizjologia zaparć

Patofizjologia zaparć jest wieloczynnikowa. Podstawowymi mechanizmami są: spowolnienie pasażu (np. z powodu neuromotorycznych zaburzeń), utrata elastyczności ściany jelita i zaburzenia konsystencji stolca (odwodnienie, dieta ubogoresztkowa). Długotrwałe zaleganie kału prowadzi do zagęszczenia mas kałowych, wtórnego rozciągnięcia ściany jelita i stopniowej atrofii warstw mięśniowych i splotów nerwowych.

Regulacja motoryki jelitowej opiera się na wzajemnym oddziaływaniu:

• splotów śródściennych (Auerbacha i Meissnera),
• modulacji autonomicznej (współczulnej i przywspółczulnej),
• lokalnych mediatorów (serotonina, VIP, prostaglandyny, [...]

Ten materiał dostępny jest tylko dla użytkowników
którzy są subskrybentami naszego portalu.

Wybierz pakiet subskrypcji dla siebie
i ciesz się dostępem do bazy merytorycznej wiedzy!

Wybierz subskrypcję

Masz aktywną subskrypcję?

Zaloguj się

Nie masz jeszcze konta w serwisie? Dołącz do nas