Wykorzystanie scyntygrafii i terapii radiojodem w przebiegu chorób tarczycy
Scyntygrafia w patologii tarczycy u kotów
Prawidłowa tarczyca u kota składa się z dwóch symetrycznych, wydłużonych płatów bez wyraźnej cieśni łączącej, co w obrazie scyntygraficznym daje kształt dwóch owali (2). Niezmienione płaty są jednorodne w obrazie w związku z równomiernym wychwytem radioizotopów użytych do obrazowania (2).
Wartości referencyjne dla wskaźnika T:S u kota to 0,5-1,5 (29). Zostały one oszacowane w metabadaniu przeprowadzonym przez zespół Petersona i Broome’a u 2096 kotów z nadczynnością tarczycy (29). W przypadku nadczynności tarczycy scyntygram uwidacznia zmiany w morfologii i aktywności narządu w postaci niejednorodnego wzoru wychwytu radiofarmaceytyku w gruczole. Zmienione są również wskaźniki opisujące różnice w wychwycie pomiędzy tarczycą a śliniankami czy innym tłem (29). Stężenie hormonów tarczycy we krwi odznacza się bardzo dużą labilnością – ich stężenie może znacząco różnić się u tego samego pacjenta w różnych pomiarach (11). Scyntygrafia pozwala na wykluczenie hipertyreozy u kotów z eutyreozą (prawidłową funkcją gruczołu tarczycowego) i fałszywie wysokimi stężeniami całkowitej i/lub wolnej tyroksyny w surowicy. Autorka niniejszego artykułu zetknęła się z sytuacją, w której wyniki badań hormonalnych kota wskazywały na hipertyreozę, a jeden z płatów był zmieniony w badaniu palpacyjnym. Natomiast badanie scyntygraficzne wykluczyło podejrzewany proces. Oszacowano, że ze względu na choroby współistniejące nawet 30% pacjentów może mieć stężenie wolnej tyroksyny powyżej normy (32).
Scyntygrafia jest badaniem rozstrzygającym także w przypadku tarczycy ektopowej, która występuje u 4% kotów z nadczynnością tarczycy (29).
[...]
którzy są subskrybentami naszego portalu.
i ciesz się dostępem do bazy merytorycznej wiedzy!
POSTĘPOWANIA
w weterynarii
