Poliuria i polidypsja. Cz. II – diagnostyka

Testy deprywacji wodnej

Zmodyfikowany test deprywacji wodnej pozwala na zidentyfikowanie pierwotnych przyczyn PU i PD. Jego założeniem jest pozbawienie pacjenta dostępu do wody, co skutkuje utratą 5% masy ciała, a następnie wzrostem osmolarności osocza, co natomiast stymuluje maksymalne wydzielanie hormonu antydiuretycznego. Prowadzi to do zagęszczenia moczu, które kontroluje się, mierząc jego ciężar właściwy. Przed rozpoczęciem badania należy stopniowo ograniczać pacjentowi wodę, a także przeprowadzić 12 h głodówkę. W pierwszej fazie zdolność wydzielniczą ADH oraz reakcję kanalików dalszych i zbiorczych nerek na ADH wyznacza się na podstawie oszacowania wyników odwodnienia widocznych w wartościach ciężaru właściwego moczu.

U zdrowych pacjentów powinno dojść do zagęszczenia moczu do wartości 1,030 u psów oraz 1,035 u kotów. Pacjenci z CDI oraz pierwotną NDI ze względu na zaburzoną zdolność zagęszczania moczu uzyskują inne wyniki. Próbki moczu pobiera się i porównuje co 1-2 h, za każdym razem upewniając się, że pęcherz został w całości opróżniony. Etap drugi pokazuje zdolność kanalików nerkowych do zagęszczania moczu w wyniku działania egzogennego ADH w przypadku odwodnienia. Pozwala ona na odróżnienie problemu nieprawidłowego wydzielania ADH od nieprawidłowej reakcji kanalików nerkowych na ADH.

Pacjentowi podaje się dożylnie wodny roztwór wazopresyny w dawce 2-5 j.m. lub wodny roztwór desmopresyny w dawce 1-20 μg/kg m.c. Pacjenta cewnikuje się co 30 minut przez 2 godziny. Regularnie dokonuje się oceny osmolarności oraz ciężaru właściwego moczu, kontrolując cały czas stopień odwodnienia pacjenta. Aby zakończyć [...]

Ten materiał dostępny jest tylko dla użytkowników
którzy są subskrybentami naszego portalu.

Wybierz pakiet subskrypcji dla siebie
i ciesz się dostępem do bazy merytorycznej wiedzy!

Wybierz subskrypcję

Masz aktywną subskrypcję?

Zaloguj się

Nie masz jeszcze konta w serwisie? Dołącz do nas