Ostre uszkodzenie nerek – patogeneza i możliwości wczesnej diagnostyki
Biomarkery pomocne w rozpoznaniu AKI
Biomarkery oznaczane w surowicy i moczu:
Kreatynina
Jest produktem metabolizmu białek w mięśniach. Jej stężenie we krwi zależy od masy mięśniowej oraz funkcji nerek i jest odwrotnie proporcjonalne do wielkości przesączania kłębuszkowego. Stężenie kreatyniny w surowicy jest najczęściej używanym wskaźnikiem czynności nerek i nadal stanowi podstawę diagnostyki i klasyfikacji AKI (3, 4).
Symetryczna dimetyloarginina (SDMA)
Jest uwalniana do krwi w czasie rozpadu białek komórkowych. SDMA wydalana jest niemal wyłącznie przez nerki i nie jest zależna od: masy mięśniowej (ważne, gdy uzyskujemy wątpliwe wyniki u kotów młodych z prawidłową masą mięśniową), chorób wątroby, nadczynności kory nadnerczy i niewydolności krążenia (4). Jej stężenie odzwierciedla wartość GFR i pozwala na wykrycie nieprawidłowości w filtracji na wczesnym etapie. Jest to bardzo czuły wskaźnik, ponieważ jego stężenie wzrasta już przy 25-proc. uszkodzeniu miąższu nerek. Łagodny wzrost stężenia SDMA, powyżej 15-19 μg/dL (pozostałe wskaźniki nerkowe w normie), jest wskazaniem do wykonywania regularnych badań kontrolnych przez najbliższe 18 miesięcy (8). Dzięki takiej procedurze można bardzo wcześnie wykryć i kontrolować ewentualne zaburzenia w filtracji (8).
Białko wiążące retinol – RBP (ang. retinol-binding protein)
Jest białkiem o niskiej masie cząsteczkowej (21 kDa), syntetyzowanym przez wątrobę i pełniącym funkcję białka nośnikowego dla [...]
którzy są subskrybentami naszego portalu.
i ciesz się dostępem do bazy merytorycznej wiedzy!
POSTĘPOWANIA
w weterynarii
