Nietrzymanie moczu u suk na tle hormonalnym
Leczenie
Wybór odpowiedniego leczenia oparty jest na postawieniu trafnego rozpoznania i dobrym zrozumieniu patomechanizmów. Zawsze trzeba dążyć do zróżnicowania tego, której fazy oddawania moczu dotyczy problem. Odpowiednie stymulowanie bądź hamowanie receptorów wpływa na zwiększenie siły skurczu mięśni pęcherza moczowego i cewki moczowej lub ich rozluźnienie.
Najczęściej polecanymi i stosowanymi lekami są agoniści receptorów α-adrenergicznych. Efektem działania sympatykomimetyków jest zwiększenie siły skurczu mięśni gładkich szyjki pęcherza moczowego i bliższej części cewki moczowej (zwieracz wewnętrzny) dzięki wpływaniu między innymi na receptor α1. Efedryna jest stosowana w leczeniu nietrzymania moczu spowodowanego przez niewydolność mechanizmu zwieracza cewki moczowej u suk po usunięciu jajników i macicy. Po podaniu doustnym łatwo wchłania się z przewodu pokarmowego i rozpoczyna działanie już po 30 minutach od podania, osiągając stężenia maksymalne po godzinie. Działa nieselektywnie na receptory alfa i beta i z tego względu, w rzadkich przypadkach, po jej zastosowaniu można obserwować tachykardię, niepokój, brak apetytu oraz zmniejszenie motoryki i napięcia ściany jelita. Objawy często ustępują po zmniejszeniu dawki. W celu utrzymania efektu leczenia zaleca się jednorazowe podanie leku w ciągu dnia, co jest komfortowe dla opiekunów. W niektórych przypadkach dawkę można podzielić na dwa podania. Fenylopropanolamina selektywnie stymuluje receptory alfa. Podobnie jak efedryna może wywołać niepokojące objawy ze strony układu sercowo-naczyniowego oraz pokarmowego i pobudzenie ośrodkowego układu nerwowego (10). Leki alfa-agonistyczne nie mogą być stosowane u pacjentów z: niewydolnością nerek, jaskrą, kardiomiopatią, zaburzeniami rytmu serca, częstoskurczem, nadciśnieniem tętniczym, niedoczynnością tarczycy oraz [...]
którzy są subskrybentami naszego portalu.
i ciesz się dostępem do bazy merytorycznej wiedzy!
POSTĘPOWANIA
w weterynarii
