Nefropatia IgA u psów: patogeneza, diagnostyka i terapia

Przypadek kliniczny 1: Luna

Pacjentka: suka, pomeranian, 2 lata, skierowana z powodu uporczywego białkomoczu (12).

Wywiad: dieta o obniżonej zawartości białka, opieka behawiorysty z powodu temperamentu; rasa predysponowana do glomerularnych chorób nerek (4). 

Wykonane badania:

• krew: niewielka azotemia (kreatynina 1,8 mg/dL), fosfor w normie (9),
• mocz: białkomocz (stosunek białko/kreatynina UPC 2,8), elektroforeza wykazała obecność albuminy (2),
• ciśnienie krwi: 220 mmHg (metoda Dopplera, prawa przednia kończyna, mankiet nr 2) (1),
• badanie USG: zwiększona echogeniczność kory nerek, bez poszerzenia układu zbiorczego (3),
• test ELISA: dodatni wynik przeciwciał przeciwko Anaplasma, wykluczony PCR (wynik ujemny) (1),
• biopsja cienkoigłowa: mezangialno-proliferacyjne zapalenie kłębuszków nerkowych z depozytami IgA; poszukiwanie IgG – ujemne (11).

Leczenie: mykofenolan mofetylu (5 mg/kg m.c. co 24 h) i telmisartan (1 mg/kg m.c. co 12 h) (2, 6). Po 3 tygodniach poprawa samopoczucia, redukcja białkomoczu o 30%.

Komentarz: przypadek podkreśla konieczność pogłębionej diagnostyki (biopsja z poszukiwaniem IgA, wykluczenie chorób odkleszczowych) i indywidualnego doboru terapii (4, 11). Dalsze monitorowanie co 3 miesiące jest zalecane (stadium IB według IRIS) (9).

[...]

Ten materiał dostępny jest tylko dla użytkowników
którzy są subskrybentami naszego portalu.

Wybierz pakiet subskrypcji dla siebie
i ciesz się dostępem do bazy merytorycznej wiedzy!

Wybierz subskrypcję

Masz aktywną subskrypcję?

Zaloguj się

Nie masz jeszcze konta w serwisie? Dołącz do nas