Nadczynność tarczycy – najczęstsza endokrynopatia kotów. Przypadek kliniczny
Oznaczanie tyroksyny w trakcie terapii konieczne jest w celu ewaluacji skuteczności leczenia farmakologicznego – w przypadku nieobserwowania spadku poziomu hormonów tarczycy po 2-4 tygodniach leczenia należy podwyższyć dawkę metimazolu nawet do 10 mg w jednym podaniu. U kotów, które tolerują lek i nie wykazują efektów ubocznych zmuszających lekarza do odstawienia leku, skuteczność farmakoterapii metimazolem wynosi ponad 90%.
Leczenie jodem radioaktywnym (131I) byłoby metodą z wyboru, gdyby nie jej ograniczona dostępność. Izotop ten, emitując promienie β, selektywnie niszczy nadaktywne hormonalnie komórki, jednocześnie nie uszkadzając przytarczyc i prawidłowych komórek tarczycy.
Jest to niebywale korzystne, ponieważ u większości kotów, przy założeniu, że nie występuje współistniejąca choroba nerek, po zakończeniu terapii następuje pełny powrót do zdrowia.
Metoda ta jest nieinwazyjna, n-radioizotop podaje się w formie iniekcji podskórnej lub dożylnej, ewentualnie doustnie. Znaczącymi ograniczeniami metody są jej niska dostępność i możliwość wykonywania jedynie w wyspecjalizowanych w medycynie nuklearnej ośrodkach.
Tyroidektomia, czyli chirurgiczne usunięcie tarczycy, wykonywana jest techniką wewnątrztorebkowego oddzielenia tkanki gruczołowej od przytarczycy położonej kranialnie i oddzielającej tkanki. Po wykonaniu nacięcia po dobrzusznej stronie operowanego płata tarczycy odpreparowuje się na tępo nożyczkami oraz wilgotnym tamponem tkankę gruczołową, pozostawiając jedynie zaopatrujące przytarczyce naczynia krwionośne oraz fragment torebki.
Wykonując obustronną tyroidektomię, należy pamiętać, że trzeba pozostawić przynajmniej jedną z przytarczyc nieuszkodzoną. Do najczęstszych powikłań pozabiegowych należą hipokalcemia oraz odrost patologicznej tkanki [...]
którzy są subskrybentami naszego portalu.
i ciesz się dostępem do bazy merytorycznej wiedzy!
POSTĘPOWANIA
w weterynarii
