Nadczynność przytarczyc u psów i kotów
Diagnostyka
Rozpoznanie nadczynności przytarczyc wymaga kompleksowej oceny klinicznej, laboratoryjnej i obrazowej.
W zakresie badań laboratoryjnych podstawą jest oznaczenie stężenia wapnia całkowitego i zjonizowanego. Przyczyn hiperkalcemii u psów i kotów jest wiele (tab. 1). Stężenie wapnia całkowitego często przekracza 12-15 mg/dl (2,9-3,7 mmol/l), a w bardziej zaawansowanych przypadkach może wynosić nawet powyżej 16 mg/dl (4 mmol/l) (1).
Wapń zjonizowany, będący bardziej wiarygodnym parametrem, niepodlegającym wpływowi albumin i pH krwi, przekracza najczęściej wartość 1,8 mmol/l. Jego oznaczenie metodą elektrod jonoselektywnych jest zalecane w diagnostyce opisywanej endokrynopatii. U pacjentów z pierwotną nadczynnością przytarczyc często obserwuje się również hipofosfatemię, choć może być ona maskowana przez towarzyszącą przewlekłą chorobę nerek, w której dochodzi do wzrostu fosforanów.
Oznaczenie stężenia parathormonu (PTH) stanowi istotny krok w potwierdzeniu rozpoznania.
Charakterystyczne dla nadczynności przytarczyc jest wykazanie nieadekwatnie wysokiego lub prawidłowego stężenia PTH w obecności hiperkalcemii. W warunkach fizjologicznych wysoki poziom wapnia hamuje wydzielanie parathormonu; jego utrzymywanie się lub wzrost mimo hiperkalcemii świadczy o autonomicznym wydzielaniu hormonu. Wartości referencyjne PTH różnią się w zależności od laboratorium, ale u psów wynoszą zazwyczaj 0,5-5,8 pmol/l (7).
W przypadkach podejrzenia zespołu paranowotworowego, zwłaszcza u [...]
którzy są subskrybentami naszego portalu.
i ciesz się dostępem do bazy merytorycznej wiedzy!
POSTĘPOWANIA
w weterynarii
