Leki stosowane w leczeniu chorób układu krążenia u psów i kotów, dostępne w weterynaryjnych produktach leczniczych w Polsce. Cz. 3. Amlodypina, telmisartan
Właściwości farmakokinetyczne
Amlodypina dobrze wchłania się po podaniu doustnym (biodostępność wynosi około 80%), osiągając maksymalne stężenie we krwi po około 2-3 do 6 godz. po podaniu. U ludzi nie wykazano wpływu pokarmu na wchłanianie leku. Również u kotów lek może być podawany na czczo lub z pokarmem (1). Lek w dużym stopniu wiąże się z białkami krwi. W badaniach in vitro wiązanie z białkami osocza u kotów wynosiło 97%. Objętość dystrybucji jest duża i wynosi u kotów około 10 l/kg m.c. Klirens ogólnoustrojowy u kotów wynosi 2,3 ml/min/kg m.c., a średni biologiczny okres półtrwania to 53 godz. Wykazano, że stężenie amlodypiny podawanej zdrowym kotom w dawce 0,125 mg/kg m.c./dzień osiągało w osoczu stan równowagi w ciągu 2 tygodni. Amlodypina jest metabolizowana w wątrobie do nieaktywnych metabolitów. U psów wydalana jest zarówno z moczem, jak i z kałem, natomiast brak jest informacji na temat drogi eliminacji leku u kota (1, 2, 6).
Przeciwwskazania
Amlodypiny nie stosuje się w przypadku wstrząsu kardiogennego, poważnego zwężenia aorty, ciężkiej niewydolności wątroby (1, 2) oraz u zwierząt odwodnionych (5). Z ostrożnością lek należy stosować u zwierząt z niską rezerwą sercową oraz predysponowanych do wystąpienia hipotensji (5).
Bezpieczeństwo stosowania amlodypiny u zwierząt z chorobami wątroby nie zostało zbadane. Dlatego też stosowanie leku powinno odbywać się z ostrożnością i opierać się na ocenie bilansu korzyści/ryzyka. Należy wziąć [...]
którzy są subskrybentami naszego portalu.
i ciesz się dostępem do bazy merytorycznej wiedzy!
POSTĘPOWANIA
w weterynarii
