Kardioonkologia – interdyscyplinarne podejście kliniczne w codziennej praktyce
Zbyt krótki zapis zjawisk elektrycznych w sercu stwarza ryzyko pominięcia istotnych arytmii, niejednokrotnie zagrażających życiu zwierzęcia (66). Badanie ambulatoryjne cechuje się zbyt niską czułością w wykrywaniu przejściowych zaburzeń rytmu, nawet u psów ras predysponowanych (67).
W medycynie człowieka funkcjonuje od 2014 r. konsensus Amerykańskiego Towarzystwa Echokardiograficznego, jednak z oczywistych względów nie jest możliwe przełożenie wszystkich zasad monitoringu pacjenta onkologicznego bezpośrednio do medycyny weterynaryjnej (56). Często decyzje podejmowane przez lekarzy weterynarii w codziennej praktyce wiążą się z koniecznością wyjścia naprzeciw oczekiwaniom właścicieli zwierząt, ich możliwościom finansowym czy zdolności do zaangażowania swojego czasu i energii w dodatkowe badania zlecane u ich podopiecznych.
W przypadku kardioonkologii weterynaryjnej niezbędne minimum dedykowane jest dla psów w podeszłym wieku, z współwystępującą chorobą serca lub w przypadku, gdy protokół terapeutyczny przewiduje przyjęcie wysokich dawek leków (56). U pacjentów przyjmujących inhibitory kinazy tyrozynowej zaleca się wykonanie okresowych pomiarów ciśnienia tętniczego krwi.
Seryjne oznaczenia funkcji skurczowej lewej komory oraz biomarkerów sercowych mogą być przydatne w niektórych przypadkach. Wzrost stężenia troponin sercowych pozwala wykryć z wyprzedzeniem ryzyko rozwinięcia w przyszłości klinicznie jawnej dysfunkcji skurczowej z upośledzonym rzutem (56, 68). W medycynie człowieka potwierdzono korelację pomiędzy wzrostem troponin sercowych a następczym obniżeniem LVEF (56, 69-71). Co ciekawe, peptydy natriuretyczne nie wykazały takiej przydatności. Połączenie echokardiografii z oceną stężenia troponin sercowych w surowicy krwi pozwala z większą precyzją wykryć subkliniczne oznaki kardiotoksyczności niż samo badanie echokardiograficzne (72, 73).
[...]
którzy są subskrybentami naszego portalu.
i ciesz się dostępem do bazy merytorycznej wiedzy!
POSTĘPOWANIA
w weterynarii
