Kamica moczowa. Cz. II – postępowanie terapeutyczne

5. Kamienie chlorku amonu

Powstają przy niewydolności wątroby i podczas wystąpienia zespolenia wrotno-obocznego.
Wówczas w terapii konieczne jest głównie leczenie choroby podstawowej oraz jak najszybsze wprowadzenie diety niskobiałkowej i leków ograniczających wchłanianie amoniaku z jelit.

Leczenie interwencyjne

Niestety nie każdy rodzaj kamieni jest podatny na rozpuszczenie i leczenie farmakologiczne. W momencie kiedy ma się do czynienia z nierozpuszczalnymi złogami, rozważa się chirurgiczną metodę usunięcia blokujących złogów. Wskazaniem do tej procedury są również kamienie wklinowywujące się w cewkę moczową, które utrudniają bądź uniemożliwiają oddanie moczu bez względu na ich skład.

Zastój moczu jest stanem bezpośredniego zagrożenia życia i konieczne jest jak najszybsze doprowadzenie do ponownego udrożnienia układu moczowego.

Czasami można zastosować postępowanie zachowawcze z użyciem litotrypsji zewnątrzustrojowej bądź wewnątrzustrojowej za pomocą fal uderzeniowych, polegające na rozkruszeniu złogów i próbie ich wypłukania (1). Jeśli natomiast jest to niemożliwe, postępowanie zmierza ku cystotomii, uretrotomii bądź ureterostomii. Konieczne jest poddanie usuniętych kamieni dokładnej analizie, często diagnozuje się kamienie o składzie mieszanym.

Podsumowanie

Ze względu na bardzo poważne następstwa po postawieniu diagnozy kamicy moczowej konieczne jest jak najszybsze wprowadzenie odpowiedniego leczenia. Konsekwencjami zwlekania wdrożenia terapii mogą być: zakażenie górnych dróg moczowych, odmiedniczkowe zapalenie nerek, ostra niewydolność nerek, kwasica, hiperkalemia, przy przewlekłym procesie może dojść do urazowego [...]

Ten materiał dostępny jest tylko dla użytkowników, którzy są lekarzami weterynarii
lub posiadają wykupioną subskrypcję.

Masz aktywną subskrypcję?

Zaloguj się

Nie masz jeszcze konta w serwisie? Dołącz do nas