Kamica moczowa. Cz. II – postępowanie terapeutyczne

3. Kamica moczanowa

Ich powstawanie wiąże się z wrodzonym upośledzeniem układu transportującego kwas moczowy przez błonę komórkową hepatocytów (13). Puryny fizjologicznie przekształcane są do hipoksantyny, ta następnie do ksantyny i później do kwasu moczowego, który jest metabolizowany do alantoiny, która łatwo rozpuszcza się w roztworach wodnych (20). Przy kamicy moczanowej kwas moczowy nie jest przekształcany do alantoiny, co skutkuje pojawieniem się w moczu jego dużej ilości, a że jest on słabo rozpuszczalny w wodzie, przy nagromadzeniu dużego stężenia w roztworze wodnym, jakim jest mocz, dochodzi do krystalizacji. Innymi czynnikami ryzyka są niskie pH moczu oraz zapalenie pęcherza powodowane przez bakterie ureazododatnie produkujące amoniak.

Kamica moczanowa może również występować jako skutek wrodzonego zespolenia wrotno-obocznego, ciężkich chorób wątroby i genetycznych defektów metabolicznych (20). Terapia polega na wprowadzeniu diety polegającej głównie na ograniczeniu podaży białka pochodzenia zwierzęcego z jednoczesnym całkowitym wyłączeniem z diety produktów o dużej zawartości puryn. Zalecane jest również ograniczenie sodu oraz alkalizacja moczu (pH powinno wynosić nie mniej niż 7). Dodatkowo można stosować allopurinol, który hamuje utlenianie hipoksantyny i ksantyny do kwasu moczowego, prowadząc do zmniejszenia jego produkcji.

Najczęściej występuje u dalmatyńczyków, zdarza się również u buldogów angielskich oraz czarnych terierów rosyjskich (14). Idiopatycznie może występować również u 1-4-letnich kotów, ale mechanizm nie jest znany (20).

4. Kamica cystynowa

Cystynuria jest wadą genetyczną, w której cystyna i aminokwasy zasadowe (arginina, lizyna i ornityna), [...]

Ten materiał dostępny jest tylko dla użytkowników, którzy są lekarzami weterynarii
lub posiadają wykupioną subskrypcję.

Masz aktywną subskrypcję?

Zaloguj się

Nie masz jeszcze konta w serwisie? Dołącz do nas