Insulina i jej syntetyczne analogi oraz ich zastosowanie w leczeniu cukrzycy psów i kotów
Komplikacje wynikające ze stosowania egzogennej insuliny
Wprowadzone do leczenia cukrzycy syntetyczne analogi insuliny miały przede wszystkim naśladować działanie endogennej insuliny. Problem ten nie został w pełni rozwiązany. Wynika to głównie z faktu, że insulina produkowana i uwalniana w odpowiedzi na wzrost stężenia glukozy trafia do krążenia wrotnego, a jej pierwszym docelowym organem, na który oddziałuje, jest wątroba. Szacuje się, że do krążenia systemowego trafia ok. 50% insuliny, reszta jest zatrzymywana właśnie w wątrobie.
Powoduje to, że w okresie poposiłkowym w wątrobie insulina stymuluje proces glikogenogenezy, a w okresie międzyposiłkowym dzięki podstawowej sekrecji insuliny hamuje ona glukoneogenezę, zapobiegając w ten sposób niekontrolowanemu wzrostowi glukozy we krwi. Natomiast insulina podana egzogennie jest stopniowo uwalniana z tkanki podskórnej, co powoduje, że najpierw trafia do krążenia ogólnego, a dopiero w drugiej kolejności do wątroby. W przypadku podskórnych iniekcji insuliny osiąga ona równomierne stężenie w wątrobie, tkance tłuszczowej i mięśniach szkieletowych. Konsekwencją tego jest zbyt słabe hamowanie procesów poposiłkowej glukoneogenezy, co sprzyja wzrostowi stężenia glukozy.
Dodatkowo egzogenna insulina osiąga zbyt wysokie stężenie w tkance tłuszczowej, co skutkuje nasiloną lipogenezą i często wzrostem masy ciała. Częściowym rozwiązaniem tego problemu może być odpowiednia modyfikacja cząsteczki insuliny, jak ma to miejsce w przypadku insuliny detemir, która dzięki dołączeniu kwasu mirystynowego jest w stanie osiągnąć wyższe stężenia w wątrobie (35, 37).
Innym problemem wynikającym z insulinoterapii jest ryzyko wystąpienia hipoglikemii. [...]
którzy są subskrybentami naszego portalu.
i ciesz się dostępem do bazy merytorycznej wiedzy!
POSTĘPOWANIA
w weterynarii
