Echokardiografia w weterynarii małych zwierząt. Część XI – Echokardiograficzna diagnostyka nabytych chorób serca: kardiomiopatia rozstrzeniowa u psów (DCM)

Diagnostyka echokardiograficzna DCM

Przerost objętościowy lewej komory (niekiedy obu komór) ze znacznie ograniczoną czynnością skurczowo-rozkurczową jest zmianą najbardziej charakterystyczną dla kardiomiopatii rozstrzeniowej. W konsekwencji tych zmian notuje się również spadek frakcji skracania (FS), spadek frakcji wyrzutowej (EF) i wzrost odległości EPSS. Ten ostatni parametr zależny jest w dużym stopniu od ograniczenia funkcji diastolicznych komory – im funkcje te są bardziej upośledzone, tym większą wartość osiąga EPSS. U wielu pacjentów można również potwierdzić ujemną korelację pomiędzy wartościami EPSS a EF (1).

Wartość EPSS > 9 mm uważa się za podwyższoną (ryc. 1). Narastająca rozstrzeń lewej komory prowadzi do zmiany jej geometrii – staje się ona bardziej kulista, przez co rośnie indeks sferyczności (ryc. 2). Wraz z postępującą niewydolnością funkcjonalną mięśniówki lewej komory (lub obu komór) dochodzi do przerostu objętościowego lewego przedsionka (lub obu przedsionków), a także do wtórnej niedomykalności i przepływu zwrotnego mitralnego (lub mitralnego i trójdzielnego). W przebiegu kardiomiopatii rozstrzeniowej zawsze dochodzi do zaburzeń parametrów funkcjonalnych (skurczowych i rozkurczowych) lewej komory (1, 4).

[...]

Ten materiał dostępny jest tylko dla użytkowników
którzy są subskrybentami naszego portalu.

Wybierz pakiet subskrypcji dla siebie
i ciesz się dostępem do bazy merytorycznej wiedzy!

Wybierz subskrypcję

Masz aktywną subskrypcję?

Zaloguj się

Nie masz jeszcze konta w serwisie? Dołącz do nas