Dysfagia u psów i kotów
Dysfagia u psów i kotów – etiopatogeneza, diagnostyka oraz postępowanie terapeutyczne
Termin „dysfagia” oznacza nieprawidłowości w przebiegu procesu połykania, obejmujące przyjmowanie pokarmów, ich rozdrabnianie oraz transport z jamy ustnej, przez przełyk, do żołądka. Wśród patologii związanych z zaburzeniami połykania opisywane są także: afagia – czyli niezdolność do połykania oraz odynofagia – czyli bolesne połykanie. Przyczyny dysfagii można podzielić na: czynnościowe – wtórne do zaburzeń neurologicznych lub mięśniowych, wpływających na odruch połykania, oraz morfologiczne – wtórne do urazu, zwężenia, ciała obcego, lub nowotworu jamy ustnej, gardła lub przełyku (1). Achalazja mięśnia pierścieniowo-przełykowego (ang. achalasia) jest zaburzeniem charakteryzującym się utratą zdolności rozkurczu górnego zwieracza przełyku w trakcie pierwszej fazy połykania. Etiologia i patogeneza tego schorzenia pozostają nieznane (2). W zależności od lokalizacji nieprawidłowości wyróżnia się dysfagię ustną, gardłową oraz przełykową. Przyczyny poszczególnych rodzajów dysfagii zestawiono w tab. 1 (4). Odruch połykania jest sekwencją skoordynowanych czynności mięśniówki jamy ustnej, gardła i przełyku, których celem jest umożliwienie pasażu kęsa pokarmowego z jamy ustnej do żołądka. Można wyróżnić trzy fazy połykania: faza I (ustno-gardłowa) polega na utworzeniu kęsa pokarmowego w jamie ustnej, a następnie jego przesunięciu w okolicę korzenia języka. Kęs pokarmowy wywołuje odruch skurczu kolejnych mięśni zwieraczy przełyku i powstanie fali perystaltycznej, umożliwiającej jego przejście przez gardło do przełyku. Faza ta inicjowana jest przez pobudzenie licznych receptorów czuciowych zlokalizowanych w obrębie gardła. Bodźce nerwowe przewodzone [...]
którzy są subskrybentami naszego portalu.
i ciesz się dostępem do bazy merytorycznej wiedzy!
POSTĘPOWANIA
w weterynarii
