Diagnostyka i leczenie choroby von Willebranda u psów
Uwarunkowania genetyczne choroby von Willebranda
Jak dotąd opisano ponad 250 mutacji w genie vWF odpowiedzialnych za wystąpienie choroby von Willebranda. Dziedziczenie choroby jest autosomalne, a zachorowania występują u osobników obu płci. W odniesieniu do mutacji w obrębie genu vWF wyróżnia się trzy rodzaje genotypów u psów. Osobniki zaliczane do homozygot dominujących nie posiadają mutacji w obrębie genu vWF, nie występują u nich objawy chorobowe. Psy będące heterozygotami, które posiadają jedną kopię zmutowanego genu, są nosicielami choroby, same nie wykazując objawów schorzenia (fenotypowo są psami zdrowymi). Psy zaliczane do homozygot recesywnych posiadają dwie kopie zmutowanego genu, co powoduje, że występują u nich objawy chorobowe.
Z punktu widzenia dopuszczania psów do rozrodu bezwzględnie należy unikać krzyżowania ze sobą dwóch osobników chorych, ponieważ szczenięta z takiego miotu również będą chore. Wysokie prawdopodobieństwo zachorowania potomstwa, sięgające około 50%, ma miejsce w przypadku krzyżowania osobnika chorego z nosicielem. Należy podkreślić, że z kolei krzyżowanie dwóch psów będących nosicielami choroby może w około jednej czwartej przypadków skutkować rozwojem choroby u potomstwa. Istotne jest również to, że w przypadku dopuszczenia do rozrodu psa zdrowego z osobnikiem chorym 100% potomstwa będzie nosicielami choroby (22, 23).
Klasyfikacja i objawy kliniczne choroby von Willebranda
Wyróżnia się 3 główne typy choroby. Typ 1 charakteryzuje się niewielkimi lub umiarkowanymi ilościowymi zmianami vWF w osoczu. W typie II schorzenia mamy do czynienia z [...]
którzy są subskrybentami naszego portalu.
i ciesz się dostępem do bazy merytorycznej wiedzy!
POSTĘPOWANIA
w weterynarii
