Diagnostyka endoskopowa chorób żołądka u psów i kotów
Diagnostyka przerostowego zwężenia odźwiernika opiera się na wywiadzie, wynikach badania radiologicznego kontrastowego, badania ultrasonograficznego, badania endoskopowego (ryc. 4, 5) oraz badania histopatologicznego.
W badaniu radiologicznym kontrastowym stwierdza się opóźnione opróżnianie żołądka, zwężone światło odźwiernika, a także nierówną powierzchnię pogrubionej błony śluzowej części odźwiernikowej.
Natomiast w badaniu USG obserwuje się pogrubienie ściany żołądka w części odźwiernikowej.
Podczas badania endoskopowego stwierdza się zaleganie treści pokarmowej po stosowanej 24-godzinnej głodówce, utrudnione wprowadzanie endoskopu do części odźwiernikowej, utrudnioną obserwację zwieracza odźwiernika, a także pogrubienie błony śluzowej części odźwiernikowej żołądka z obecnością zmian zapalnych, nadżerek lub owrzodzeń. Rozrost błony śluzowej części odźwiernikowej żołądka może występować w formie pojedynczego ogniska, wielu ognisk lub w formie uogólnionej.
Pojedyncze ognisko charakteryzuje się obecnością jednego polipa lub pogrubienia pojedynczych fałdów błony śluzowej części odźwiernikowej. Natomiast w przypadku obecności wielu polipów lub pogrubienia wielu fałdów błony śluzowej jest to forma wieloogniskowa. Z kolei gdy dochodzi do pogrubienia całej błony śluzowej części odźwiernikowej żołądka, mamy do czynienia z formą uogólnioną.
Podejrzenie przerostowego zwężenia odźwiernika powinno być potwierdzone badaniem histopatologicznym. W przypadku gdy zmiany obejmują błonę śluzową, wówczas bioptaty mogą być pobierane za pomocą kleszczyków biopsyjnych podczas badania endoskopowego, natomiast gdy zmiany obejmują warstwę mięśniową, wówczas konieczna jest biopsja chirurgiczna (2, 3, 6, 10, 16, 18).
którzy są subskrybentami naszego portalu.
i ciesz się dostępem do bazy merytorycznej wiedzy!
POSTĘPOWANIA
w weterynarii
