Ciężka kardiomiopatia rozstrzeniowa. Przebieg z obustronną zastoinową niewydolnością serca, migotaniem przedsionków i małym rzutem serca – opis przypadku.

Ze względu na zbyt małą ilość płynu nie wykonano punkcji worka osierdziowego, jednak zwiększono dawkę pimobendanu do 0,35 mg/kg m.c. Po dwóch tygodniach, z powodu nieznacznej poprawy (minimalnie mniejsza ilość płynu w worku osierdziowym), dołączono torasemid, który był podawany naprzemiennie na zmianę z furosemidem. Zwiększono również dawkę spironolaktonu do 2 mg/kg m.c., a potem do 2,5 mg/kg m.c. Dołączenie nowego leku moczopędnego oraz zmiana dawkowania spironolaktonu miały ograniczać utrzymujący się zastój.

Wizyty 9. i 10. (4 miesiące po pierwszej wizycie)

Po tygodniu od zmiany leczenia stan Aleksa uległ wyraźnej poprawie. W obrazie USG widoczne były śladowe ilości płynu w jamie opłucnej, nie stwierdzono płynu w worku osierdziowym. W czasie wizyty wykonano podstawowe badania krwi (tabele 2a i 2b). Z uwagi na znaczną poprawę i brak płynu w jamach ciała zmniejszono dawki spironolaktonu, furosemidu i torasemidu. W czasie telefonicznej kontroli po kilku dniach okazało się jednak, że Alex gorzej się czuje, pojawiły się u niego kaszel oraz przyśpieszony oddech. Nastąpiła ponowna zmiana w dawkowaniu leków, powrócono do poprzednich dawek. Stan Aleksa ponownie uległ normalizacji. W czasie badania kontrolnego po czterech miesiącach Alex czuł się dobrze. Badanie kliniczne nie odbiegało od poprzednich, badanie echokardiograficzne jednak wykazało, że czynność skurczowa lewej komory uległa osłabieniu (średnia wartość FS spadła o około 2%) (ryc. 2c), a lewy przedsionek powiększył się o ok. 0,4 cm w stosunku do poprzednich pomiarów (ryc. 3b). Ze względu na stabilny stan kliniczny u Aleksa [...]

Ten materiał dostępny jest tylko dla użytkowników, którzy są lekarzami weterynarii
lub posiadają wykupioną subskrypcję.

Masz aktywną subskrypcję?

Zaloguj się

Nie masz jeszcze konta w serwisie? Dołącz do nas