Ciężka kardiomiopatia rozstrzeniowa. Przebieg z obustronną zastoinową niewydolnością serca, migotaniem przedsionków i małym rzutem serca – opis przypadku.
Wizyty 4., 5., 6. i 7. (kolejne badania kontrolne)
Na badaniach kontrolnych Alex pojawiał się regularnie w odstępach dwutygodniowych. Czuł się bardzo dobrze. Oddechy utrzymywały się w okolicach 30/minutę. Wyniki badania klinicznego nie odbiegały od poprzednich, co wraz z informacjami z wywiadu świadczyło o stabilnym stanie Aleksa.
W badaniu EKG utrzymywało się migotanie przedsionków z rytmem nadkomorowym o średniej częstotliwości ok. 150-160/minutę. Okresowo pojawiały się pojedyncze dodatkowe pobudzenia komorowe, jednoogniskowe. Wykryto również jeden epizod bigeminii komorowej trwającej do 16 uderzeń (ryc. 6). W badaniach echokardiograficznych wielkości lewej komory i lewego przedsionka utrzymywały się na stałych poziomach, podobnie jak frakcja skracania.
Do leczenia dołączono spironolakton w dawce 1,5 mg/kg m.c. z uwagi na antagonistyczne do aldosteronu efekty działania. W przebiegu chorób serca, w tym DCM, następuje spadek pojemności minutowej serca, co doprowadza do pobudzenia układu współczulnego oraz aktywacji układu renina – angiotensyna – aldosteron. Angiotensyna II powoduje zwiększenie wyrzutu aldosteronu z kory nadnerczy. Hormon ten jest odpowiedzialny za resorpcję zwrotną sodu i wody w kanalikach nerkowych, wywołując jednoczesną utratę jonów potasu (5). Aldosteron niekorzystnie wpływa na mięśniówkę serca, doprowadzając do nasilenia procesu włóknienia mięśnia sercowego i wzrostu ryzyka wystąpienia zaburzeń rytmu serca oraz zwiększenia syntezy kolagenu w obrębie naczyń krwionośnych. Od lat stosowane leki z grupy inhibitorów ACE, które w początkowej fazie terapii istotnie obniżają stężenie aldosteronu, w przebiegu długotrwałego leczenia, na skutek obecności alternatywnej ścieżki metabolicznej, tracą swoją [...]
lub posiadają wykupioną subskrypcję.
POSTĘPOWANIA
w weterynarii
