Ciche zagrożenie – choroby nerek u kotów w porównaniu z psami

Czynniki anatomiczne i fizjologiczne

Nerki kotów są szczególnie wrażliwe na niedokrwienie i hipoksję, co sprawia, że stanowią narząd wstrząsowy. Odwodnienie, spadek ciśnienia krwi czy zatrucia (np. glikolem etylenowym) prowadzą do uszkodzenia kłębuszków i kanalików nerkowych (1). Koty mają mniej kłębuszków nerkowych (200 000-400 000 na nerkę) niż psy (400 000-600 000), co ogranicza ich zdolność kompensacyjną w przypadku utraty funkcji nerek (2).

Predyspozycje genetyczne

Rasy takie jak pers, syjam, ragdoll, devon rex, cornish rex czy burmilla wykazują genetyczną predyspozycję do wielotorbielowatości nerek (PKD, ang. polycystic kidney disease), która prowadzi do CKD (ang. chronic kidney disease). PKD występuje u 30-50% persów (7). U kotów rasy maine coon ryzyko PKD wynosi zaledwie 2%. Mutacje genetyczne, takie jak w genie PKD1, prowadzą do powstawania torbieli w obrębie miąższu nerkowego, które z czasem powodują jego postępujące uszkodzenie i zanik.

Czynniki środowiskowe i żywieniowe

Koty charakteryzują się niskim odczuwaniem pragnienia, co wynika z ich ewolucyjnej adaptacji do życia w suchym środowisku. Kot domowy (łac. Felis catus) wywodzi się od dzikich przodków, takich jak kot nubijski (łac. Felis lybica), zamieszkujący suche i pustynne obszary Afryki Północnej i Bliskiego Wschodu. W takich warunkach ograniczony dostęp do wody sprzyjał ewolucji mechanizmów oszczędzania wody, takich jak wysoka zdolność zagęszczania moczu i rzadsze odczuwanie potrzeby pobierania wody. Adaptacje te zapewniły kotom [...]

Ten materiał dostępny jest tylko dla użytkowników
którzy są subskrybentami naszego portalu.

Wybierz pakiet subskrypcji dla siebie
i ciesz się dostępem do bazy merytorycznej wiedzy!

Wybierz subskrypcję

Masz aktywną subskrypcję?

Zaloguj się

Nie masz jeszcze konta w serwisie? Dołącz do nas