Analiza dysbiozy i nie tylko − nieinwazyjna diagnostyka zaburzeń żołądkowo-jelitowych

Biomarkery w kale do oceny błony śluzowej jelit i wydajności trawienia

Oprócz bakterii markerowych następujące parametry biochemiczne mogą uzupełniać profil dysbiozy:

• Kalprotektyna: jest odpowiednia do diagnostyki różnicowej wielu chorób przewodu pokarmowego, na przykład IBD lub innych chorób zapalnych jelit.
• Alfa-1-antytrypsyna: może być stosowana jako marker utraty białka przez jelita. Jednak nie jest to marker specyficzny dla nieswoistego zapalenia jelit. Podwyższone poziomy występują w innych chorobach żołądkowo-jelitowych lub ogólnoustrojowych, które powodują zwiększoną przepuszczalność jelit („nieszczelne jelita”).
• Stężenie elastazy trzustkowej 1: odzwierciedla zewnątrzwydzielniczą pracę trzustki. Niedobór elastazy trzustkowej może prowadzić do problemów trawiennych i niedożywienia. Niska wartość w kale wskazuje na brak produkcji enzymów trawiennych. Natomiast zmniejszona wydajność trawienia w kale prowadzi również do zwiększonego zalewania okrężnicy tłuszczami i białkami. Niestety zmienia to środowisko na korzyść potencjalnie szkodliwych drobnoustrojów i może sprzyjać rozwojowi dysbiozy.

Inny biomarker, taki jak wydzielnicze IgA (sIgA), może dostarczyć informacji na temat obciążenia błony śluzowej jelit i jest elementem składowym profilu dysbiozy dla psów i kotów.

Znaczenie i funkcja sIgA

Przeciwciała sIgA, które znajdują się głównie na błonach śluzowych, funkcjonują jako pierwsza linia obrony przed patogenami, które mogą przedostać się przez drogi oddechowe, przewód pokarmowy lub skórę. Jako ważny składnik GALT wiąże się [...]

Ten materiał dostępny jest dla zalogowanych użytkowników.

Załóż konto i dołącz do grona użytkowników naszego portalu!

Zaloguj się Zarejestruj się

Chcesz mieć dostęp do wszystkich materiałów na portalu?

Wybierz subskrypcję