Zwłóknienie mięśni goleniowo-kulszowych u psa – diagnostyka oraz rehabilitacja na podstawie przypadku klinicznego
Opis przypadku
Na konsultację w kwietniu 2018 r. trafiła suczka Ira, 7-letni owczarek niemiecki. Suczka do tej pory leczona głównie z powodu nawracających problemów z gruczołami okołoodbytowymi. Powodem wizyty była nasilająca się kulawizna kończyny miednicznej prawej – prawdopodobnie związana z regularnym urażaniem kolana podczas biegu przy ogrodzeniu. Właścicieli, oprócz kulawizny, zaniepokoiły coraz bardziej „podkulony” chód i małe kroki kończyn tylnych – do tej pory tłumaczony problemem z gruczołami. Suczka od jakiegoś czasu też się nie rozciągała.
W badaniu klinicznym zaobserwowano obniżenie odcinka lędźwiowo-krzyżowego, skrócenie kroku kończyn miednicznych. Korektura w obu kończynach była w normie, brak odruchu korzeniowego, w badaniu palpacyjnym wyczuwalne silne napięcie i zgrubienie mięśni kulszowo-goleniowych. Odruchy rdzeniowe kończyn miednicznych były prawidłowe. Kąt wyprostu w stawach biodrowych był w normie, kąt odwodzenia zmniejszony przez napięte mięśnie grzebieniowe.
W sedacji wykonano badanie rentgenowskie stawów biodrowych w projekcji strzałkowej oraz badanie goniometryczne stawów kończyn miednicznych.
Kąty stawów w zgięciu/wyproście:
- skokowy – prawy: 45/150, lewy: 50/145;
- kolana – prawy: 50/130, lewy: 45/140;
- biodrowy – prawy: 50/160, lewy: 50/155.
W badaniu palpacyjnym u psa znieczulonego mięśnie kulszowo-goleniowe (m. półbłoniasty i półścięgnisty) obu kończyn miednicznych nadal były napięte, ograniczały prawidłowy wyprost w stawie kolana, wyczuwalna [...]
którzy są subskrybentami naszego portalu.
i ciesz się dostępem do bazy merytorycznej wiedzy!
POSTĘPOWANIA
w weterynarii
