Znieczulenie miejscowe do szybkich czynności diagnostycznych i chirurgicznych
3. Znieczulenie małżowiny usznej
Techniki znieczulenia małżowiny usznej stosowane są przede wszystkim przy drobnych zabiegach w obrębie ucha zewnętrznego, takich jak: nacięcie i drenaż krwiaka, szycie ran, usuwanie powierzchownych zmian skórnych oraz pobieranie biopsji (5, 8). Ze względu na złożone i rozproszone unerwienie tej okolicy prawidłowe wykonanie blokady znacząco poprawia komfort pacjenta i ogranicza konieczność głębokiej sedacji lub znieczulenia ogólnego (5, 7).
Unerwienie małżowiny usznej:
a) Nerw uszno-skroniowy – gałąź nerwu żuchwowego (V3), unerwia przednio-górną część małżowiny i skórę skroniową.
b) Nerw uszny tylny – odgałęzienie nerwu twarzowego (VII), zaopatruje część tylno-bocznej powierzchni ucha.
c) Nerw potyliczny większy – gałąź C2, unerwia tylną część małżowiny i potylicę.
d) Nerw uszny wielki – gałąź splotu szyjnego (C2-C3), unerwia dolną część ucha oraz okolice kąta żuchwy.
e) Gałąź uszna nerwu błędnego (X) – unerwia przewód słuchowy zewnętrzny i przyśrodkową powierzchnię małżowiny (7, 12).
Pełne zniesienie czucia w obrębie ucha zewnętrznego wymaga uwzględnienia wszystkich powyższych struktur, co zwykle osiąga się poprzez znieczulenie okrężne u podstawy ucha (5).
Z uwagi na różne pochodzenie włókien czuciowych (czaszkowe i szyjne), depozyty należy rozmieścić w kilku punktach – zarówno dogrzbietowo, dobrzusznie, jak i doogonowo względem nasady małżowiny (2, [...]
POSTĘPOWANIA
w weterynarii
