Zespół końskiego ogona – zwyrodnieniowe zwężenie lędźwiowo-krzyżowe
Rozpoznanie
W rozpoznaniu różnicowym należy brać pod uwagę inne choroby przebiegające z podobnymi objawami bólowymi, takie jak stan po urazie, nowotwory, stany zapalne – discospondylitis, ropnie (np. stercza), choroby ortopedyczne (dysplazja stawów biodrowych, uszkodzenia więzadła krzyżowego przedniego stawu kolanowego, choroba zwyrodnieniowa stawów), a także choroby rdzenia kręgowego (1). Przy postawieniu rozpoznania, prócz badania klinicznego, konieczne jest wykonanie obrazujących badań dodatkowych.
Badania dodatkowe
W diagnostyce obrazowej zespołu końskiego ogona zastosowanie znajduje kilka metod. Użyteczne jest zarówno zdjęcie przeglądowe, jak i techniki kontrastowe, zwłaszcza w układzie dynamicznym – mielografia, epidurografia i dyskografia oraz angiografia zatoki żylnej (1, 2, 4). Tomografia komputerowa jest najdokładniejsza, jeśli chodzi o ocenę zmian zwyrodnieniowych kręgów odcinka lędźwiowo-krzyżowego kręgosłupa. W przypadku konieczności oceny tkanek miękkich okolicy L7-S wskazany jest rezonans magnetyczny.
Zdjęcie rentgenowskie
Pierwszym krokiem po badaniu klinicznym powinno być wykonanie przeglądowego zdjęcia rentgenowskiego okolicy L7-S w projekcji bocznej i grzbietowo-brzusznej. W celu odpowiedniego ułożenia zwierzęcia badanie kręgosłupa należy wykonywać w uspokojeniu farmakologicznym. Nie chodzi tu o temperament pacjenta, ale o reakcję bólową, która, jak wiemy, towarzyszy zespołowi końskiego ogona.
Ułożenie badanego odcinka kręgosłupa równoległe do płaszczyzny kasety jest możliwe dzięki zastosowaniu gąbek oraz worków z piaskiem. Gąbkę podkładamy w odcinku lędźwiowym (aby uniknąć jego bocznego wygięcia), zaś worki odpowiednio pod górną kończynę miedniczną (aby płaszczyzna [...]
którzy są subskrybentami naszego portalu.
i ciesz się dostępem do bazy merytorycznej wiedzy!
POSTĘPOWANIA
w weterynarii
