Zapadanie tchawicy i oskrzeli u psa. Diagnostyka i leczenie

Po latach doświadczeń w pracy z pacjentami pulmonologicznymi cierpiącymi m.in. na zapad tchawicy lub oskrzeli, po wykonywaniu setek powyższych zabiegów, autor stwierdza, że najważniejsze są precyzyjna diagnostyka oraz rozmowa z właścicielem zwierzęcia przeprowadzona w celu bardzo skrupulatnego wyjaśnienia, na czym polega sama jednostka chorobowa, jakie istnieją możliwości zabiegowe i jakie jest rokowanie. Co najważniejsze, informuje się właściciela o tym, jakie mogą być powikłania po zabiegu.

Z całą pewnością można stwierdzić, że powyższe zabiegi implantacji zapadniętej tchawicy czy oskrzeli mają szanse powodzenia, jeżeli właściciel będzie stosował się do zaleceń lekarza, a sam pacjent będzie regularnie kontrolowany przez swojego lekarza prowadzącego. Po zabiegach realne jest uzyskanie bardzo dobrego komfortu życia pacjenta, jeżeli lekarz oraz właściciel będą postępować wedle ustalonych tzw. „złotych standardów postępowania”. Średnia przeżywalność u psów po zabiegach to około 4-7 lat, w zależności od wielu czynników (wiek, inne schorzenia, powikłania). W przypadku pojawienia się kaszlu po zabiegu leczenie farmakologiczne daje zadowalające efekty. Statystycznie około 80% pacjentów po zabiegu odczuwa bardzo dużą poprawę w jakości oddychania, jakikolwiek kaszel pojawia się u nich sporadycznie. Należy pamiętać jednak o najważniejszej zasadzie etycznej w medycynie weterynaryjnej, jak i medycynie ludzi – „Primum non nocere”, czyli nie u każdego pacjenta można i powinno się wykonać zabieg.

Ten materiał dostępny jest tylko dla użytkowników, którzy są lekarzami weterynarii
lub posiadają wykupioną subskrypcję.

Masz aktywną subskrypcję?

Zaloguj się

Nie masz jeszcze konta w serwisie? Dołącz do nas