System zewnętrznej stabilizacji liniowej Polilock

Typy konfiguracji

Technika implantacji jest prosta i ma na celu zminimalizowanie powikłań związanych ze stabilizatorami zewnętrznymi podczas stabilizacji sił skrętnych (ryc. 10). Najsłabszym punktem wszystkich typów stabilizatorów liniowych z pojedynczym prętem łączącym jest skręcanie się konstrukcji wokół osi belki łączącej. Rotacja ulega znacznemu zmniejszeniu przy stosowaniu haków stabilizujących belkę do zacisku. Ważne jest zatem, aby zwracać szczególną uwagę na ten punkt, żeby utrzymać ryzyko skręcania stabilizatora pod kontrolą. Montaż odbywa się poprzez zamocowanie grotowkrętu do zacisku za pomocą krótkiego haka, a następnie przez zablokowanie tego zacisku na pręcie za pomocą krótkiego, szerszego haka (ryc. 11). Jedną z zalet systemu jest to, że umożliwia on unieruchomienie dwóch grotowkrętów w tym samym zacisku przy stosowaniu zacisków z otworami nieliniowymi (ryc. 12). W dalszej części artykułu przedstawiono kilka zaleceń dotyczących klinicznego zastosowania zespołów konstrukcji tego typu. Ponieważ jest to stabilizator liniowy, chirurg powinien podjąć decyzję o konfiguracji w oparciu o swoje doświadczenie i analizę przypadku.

[...]

Ten materiał dostępny jest tylko dla użytkowników
którzy są subskrybentami naszego portalu.

Wybierz pakiet subskrypcji dla siebie
i ciesz się dostępem do bazy merytorycznej wiedzy!

Wybierz subskrypcję

Masz aktywną subskrypcję?

Zaloguj się

Nie masz jeszcze konta w serwisie? Dołącz do nas