Śródoperacyjna trakcja szkieletowa u psów. Studium badawcze na kadawerach
Dyskusja
Trakcja szkieletowa była stosunkowo prosta dla każdego segmentu szkieletu. Zmniejszanie się obciążenia w pierwszej fazie procedury trakcji było najwyraźniej powodowane elastycznością różnych elementów systemu, w tym tkanek miękkich, taśm mocujących i pasków trakcyjnych, które wydają się pochłaniać większość siły przyłożonej przy niskich obciążeniach. Z tego powodu w celu uzyskania stałego wzrostu siły przykładanej do segment szkieletowego stelaż trakcyjny należało znacznie bardziej wydłużać we wczesnej fazie niż na późniejszych etapach. Po przezwyciężeniu elastyczności systemu zależność między wydłużeniem pręta a przyłożoną siłą stawała się prawie dokładnie liniowa. Niewielka utrata naprężenia w ciągu pół godziny po osiągnięciu szczytowej siły 25 kg pokazała, że możliwe jest utrzymanie przyłożonej siły przez długi czas bez znaczących odchyleń od stanu ustalonego. Zwykle nie jest to możliwe przy ręcznym stosowaniu trakcji ze względu na zmienność przykładanych sił. Paski trakcyjne i strzemiona funkcjonowały w różny sposób. Paski były łatwe i szybkie w użyciu, ale miały tendencję do zsuwania się. Procedurę zdecydowanie utrudniało zsuwanie się pasków, co w praktyce klinicznej z pewnością stanowiłoby problem, gdyby wystąpiło podczas redukcji złamania. Przy przezwyciężaniu fazy elastycznej pasków trakcyjnych konieczne było większe wydłużenie stelaża trakcyjnego, w porównaniu do stosowania strzemienia trakcyjnego, ponieważ strzemię miało minimalne właściwości elastyczne. Nadmierna trakcja mechaniczna może być również potencjalnie niebezpieczna i wymagana jest kliniczna ocena tej techniki.
Większa tendencja do przemieszczania osi kości po osteotomii kości ramiennej i udowej, w porównaniu z przedramieniem i kością piszczelową, jest prawdopodobnie powodowana większą trudnością [...]
którzy są subskrybentami naszego portalu.
i ciesz się dostępem do bazy merytorycznej wiedzy!
POSTĘPOWANIA
w weterynarii
