Śródoperacyjna trakcja szkieletowa u psów. Studium badawcze na kadawerach
Wyniki
Przy początkowych obciążeniach trakcji szkieletowej konieczna była wielokrotna regulacja stelaża trakcyjnego, by uzyskać stopniowy wzrost siły. Jednakże, wraz ze wzrostem siły, ponowna regulacja rzadko była konieczna. Po dojściu do wartości maksymalnej 25 kg spadek obciążenia w czasie kolejnych 30 minut był zawsze bardzo niski i nigdy nie przekraczał 3 kg. Po osteotomii segmentów poddanych trakcji zaobserwowano translację odłamów o co najmniej 100% średnicy kości w przypadku pięciu kości promieniowych, 12 kości ramiennych, siedmiu kości piszczelowych i 14 kości udowych. Wszystkie odłamy skutecznie poprawnie nastawiono, manewrując statywem trakcyjnym.
Korekcję koślawości lub szpotawości osiągano poprzez tymczasowe poluzowanie zacisku mocującego statyw i obracanie krótkiej części statywu trakcyjnego w kierunku zgodnym lub przeciwnym do ruchu wskazówek zegara. Dzięki temu koniec tego drążka przemieszczał się wyżej lub niżej od punktu początkowego. Na przykład uniesienie końcówki tego drążka powodowało korekcję koślawego przemieszczenia odłamu kości piszczelowej, odsłoniętej w dostępie przyśrodkowym. Jednak technika ta okazała się nieprzydatna, gdy kość piszczelową pozycjonowano do dostępu dwubocznego. W tym przypadku korekcję deformacji koślawej lub szpotawej wykonywano poprzez poluzowanie zacisku i przesunięcie całego statywu trakcyjnego wzdłuż bocznej szyny stołu, odpowiednio w kierunku przyśrodkowym lub bocznym.
Przy korekcji przemieszczeń procurvatum (kątowych dogłowowych) lub recurvatum (kątowych doogonowych), we wszystkich pozycjonowaniach za wyjątkiem pozycjonowania do dostępu dwubocznego do kości piszczelowej, zacisk poluzowywano i cały stelaż trakcyjny był przesuwany horyzontalnie wzdłuż bocznej prowadnicy stołu. Zacisk z dołączonym statywem trakcyjnym przesuwano w kierunku [...]
którzy są subskrybentami naszego portalu.
i ciesz się dostępem do bazy merytorycznej wiedzy!
POSTĘPOWANIA
w weterynarii
