Retrospektywna ocena 32 stabilizowanych zewnętrznie przypadków złamania miednicy u psów oraz propozycja klasyfikacji

Wynik leczenia oceniano na podstawie zagojenia złamania, stosując skalę wyników uwzględniającą ostateczny wynik funkcjonalny i ból rezydualny. Stosowano następującą skalę ocen:

1. Doskonały: żadnych trudności w chodzeniu ani widocznego bólu.
2. Dobry: dobry wynik funkcjonalny z kulawizną rezydualną lub łagodnymi oznakami bólu.
3. Dostateczny: oczywiste i stałe, ale nieskutkujące niepełnosprawnością kulawizny lub oznaki bólu o nasileniu łagodnym do umiarkowanego.
4. Mierny: ciężka kulawizna lub ciągły ból.

Przy ocenie uwzględniano powikłania związane z pierwotnym urazem, np. pochodzenia neurologicznego, lecz które nie były uznawane za powikłania związane z leczeniem.

Wyniki

Stabilizację złamań miednicy wykonano u 32 psów. Średni wiek wynosił 5,13 ± 4,27 lat (mediana = 8,5 lat; przedział = 0,15-14 lat), a średnia waga wynosiła 14 ± 10,96 kg (mediana = 8,65 kg; przedział = 3-45 kg).

W sumie u 32 psów objętych tym badaniem zarejestrowano 86 złamań, a ich lokalizacja była następująca:

Kość biodrowa (n = 12; 14% [kość biodrowa obustronnie: n = 4; 4%]); panewka (n = 10; 11% [panewka obustronnie: n = 4; 4%]); kość łonowa (n = 18; 21%); kość kulszowa (n = 20; 23%); zwichnięcie stawu krzyżowo-biodrowego (n = 26; 30% [obustronne zwichnięcie stawu krzyżowo-biodrowego: n = 16; 18%]). Najczęstszą przyczyną były wypadki drogowe (n = [...]

Ten materiał dostępny jest tylko dla użytkowników, którzy są lekarzami weterynarii
lub posiadają wykupioną subskrypcję.

Masz aktywną subskrypcję?

Zaloguj się

Nie masz jeszcze konta w serwisie? Dołącz do nas