Retrospektywna ocena 32 stabilizowanych zewnętrznie przypadków złamania miednicy u psów oraz propozycja klasyfikacji

W grupie leczonych zwierząt stosowano szeroki zakres konfiguracji stabilizatorów, co skłoniło autorów do wprowadzenia systemu klasyfikacji do opisu stosowanych konstrukcji ram. Klasyfikacja ta wykorzystuje notację alfanumeryczną do wyrażenia liczby grotowkrętów umieszczanych w każdej z zalecanych lokalizacji oraz informacji o rodzaju połączenia pomiędzy obydwoma połówkami miednicy. Informacje są podawane od lewej do prawej, patrząc na ramę stabilizatora z góry.

W proponowanej klasyfikacji każdą połówkę miednicy podzielono na trzy segmenty (ryc. 1).

• Segment I: talerz biodrowy
• Segment II: trzon kości biodrowej i panewka stawu biodrowego
• Segment III: kość kulszowa

Każdemu segmentowi towarzyszy liczba wskazująca na to, ile grotowkrętów wprowadzono w tej lokalizacji. W alfanumerycznym szeregu opisu obu połówek miednicy zawarta jest informacja o tym, w jaki sposób grotowkręty zostały połączone z belkami łączącymi w obrębie każdej z półmiednic. Połączenia te są stosowane w pięciu odmiennych typach konstrukcji ramy, z których każdy oznaczany jest symbolem wielkiej litery (fot. 2).

• Typ T: pojedyncza belka łącząca grotowkręty umieszczone na obu talerzach biodrowych.
• Typ C: belki łączą między sobą grotowkręty talerza biodrowego i guza kulszowego jednej półmiednicy oraz grotowkręt umieszczony na talerzu biodrowym po stronie przeciwnej.
• Typ O: belki łączą grotowkręty obydwu półmiednic wokół obwodu.

[...]

Ten materiał dostępny jest tylko dla użytkowników, którzy są lekarzami weterynarii
lub posiadają wykupioną subskrypcję.

Masz aktywną subskrypcję?

Zaloguj się

Nie masz jeszcze konta w serwisie? Dołącz do nas