Retrospektywna ocena 32 stabilizowanych zewnętrznie przypadków złamania miednicy u psów oraz propozycja klasyfikacji
Materiały i metody
W niniejszym badaniu wzięły udział 32 psy leczone w Hospital Veterinario IVCE Evidensia (Villaviciosa de Odón, Madryt, Hiszpania) oraz w Clinica Veterinaria Miller (Cavriago, Włochy) w latach pomiędzy 2006 a 2022. Jako kryterium włączenia do badania przyjęto psy z jednym lub większą liczbą złamań miednicy. U części pacjentów złamania te współistniały z różnego rodzaju urazami pozamiedniczymi. Za kryterium włączenia większości psów uznawano również ich stan krytyczny, głównie o charakterze wielourazowym, z uwagi na minimalną inwazyjność i krótszy czas znieczulenia wymagany do SZ w porównaniu z implantacją płytek. W pozostałych przypadkach SZ zastosowano jako system uzupełniający w celu zwiększenia stabilizacji złamania leczonego zasadniczo metodami osteosyntezy wewnętrznej. Zebrane dane obejmowały dla każdego przypadku: szczegółowy jego opis, rodzaj urazu, opis i opóźnienie zabiegu chirurgicznego oraz czas unieruchomienia. W okresie pooperacyjnym PO chirurg prowadzący oceniał samopoczucie pacjenta w oparciu o wizualną skalę oceny (VAS) od 1 (oznaczającą najgorsze samopoczucie) do 10 (oznaczającą najlepsze samopoczucie). Ponadto, w oparciu o pozabiegowe oceny kontrolne (follow-up), szacowano ostateczny rezultat funkcjonalny.
Dokonywano przeglądu badań radiologicznych w celu weryfikacji jakości nastawienia złamania i zastosowanych systemów stabilizacji. Ogólnie rzecz ujmując, przystępując do zabiegu chirurgicznego, brano pod uwagę dane dotyczące wieku pacjenta, jego poziomu aktywności, masy ciała, rasy oraz stopnia przemieszczenia w miejscu złamania.
Ponadto warto nadmienić, że zazwyczaj w przypadku złamań ze znacznym przemieszczeniem i u cięższych pacjentów preferowano dostęp otwarty i stabilizację łączoną, natomiast [...]
lub posiadają wykupioną subskrypcję.
POSTĘPOWANIA
w weterynarii
