Retrospektywna ocena 32 stabilizowanych zewnętrznie przypadków złamania miednicy u psów oraz propozycja klasyfikacji
Kolejnym ograniczeniem jest utrudniona ocena kliniczna z powodu bólu i pozabiegowej kulawizny rezydualnej stwierdzanej w ramach oceny. Niestety ocena wyników w takich warunkach była nieunikniona, chociaż w każdym momencie dokonywano krytycznej i obiektywnej analizy. Ponadto, uwzględniając bardzo zróżnicowany stan pacjentów w chwili przyjęcia, dokonywanie wszelkich bezpośrednich porównań może być bardzo trudne. Aspekt ten był oczywiście zdeterminowany złożonością złamań i jest nieodłącznie związany ze złamaniami miednicy, jak również z urazami współistniejącymi, jakże częstymi u psów z ciężkimi urazami. Z tego względu istnieje trudność w prawidłowej ocenie biomechanicznych charakterystyk sprzężenia wewnętrznych i zewnętrznych technik osteosyntezy. Do takich ocen wskazane byłyby długofalowa analiza i testy biomechaniczne.
Wnioski
W przedstawionym badaniu 32 psów SZ okazała się realną opcją w stabilizacji złamań miednicy. Technika okazała się bezpieczna pod warunkiem zachowania bezpiecznych korytarzy wprowadzania grotowkrętów, co umożliwiało stabilizację złamania z minimalnym naruszeniem reakcji biologicznej. Właściwość ta minimalizuje ryzyko obrażeń jatrogennych (35, 36) oraz infekcji, przyspieszając jednocześnie czas gojenia (4, 10, 11). Z doświadczenia autorów wynika, że wyniki są korzystne, gdy SZ stosuje się jako uzupełniającą metodę stabilizacji, zwiększającą siłę wiązania osteosyntezy wewnętrznej. SZ stosowana jako wyłączna technika stabilizacji wykazała dużą skuteczność w leczeniu złamań kości biodrowej. Samą SZ uznano za technikę niewystarczającą w leczeniu zwichnięć krzyżowo-biodrowych ze względu na inherentną niestabilność urazów tego typu (1-3) i w większości przypadków wewnętrzną stabilizację uznawano za niezbędną. Niemniej jednak konieczne są dalsze badania biomechaniczne w celu pełniejszego zrozumienia sztywności i stabilności różnych [...]
lub posiadają wykupioną subskrypcję.
POSTĘPOWANIA
w weterynarii




