Retrospektywna ocena 32 stabilizowanych zewnętrznie przypadków złamania miednicy u psów oraz propozycja klasyfikacji
W niniejszym badaniu leczono 26 zwichnięć krzyżowo-biodrowych u 18 psów. W większości przypadków do stabilizacji stawu krzyżowo-biodrowego stosowano standardową technikę z wkrętem i antyrotacyjnym drutem Kirchnera (31-34). Jedynie trzy złamania leczono wyłącznie SZ (11%) i były to złamania jednostronne. W pozostałych 23 przypadkach (88%) SZ stosowano jako technikę dodatkową w celu ochrony osteosyntezy wewnętrznej. W przypadku złamań jednostronnych podparcie zwichniętej półmiednicy zapewniał stabilizator zewnętrzny zakotwiczony w zdrowej półmiednicy. U dziewięciu (50%) z 18 pacjentów zastosowano typ O zapewniający niezbędną stabilizację w urazach niestabilnych, jak wykazano w kilku badaniach (1-3). U wszystkich pacjentów ze zwichnięciem krzyżowo-biodrowym samopoczucie VAS oceniono na 9,6, co potwierdza dobrą akceptację SZ. U 14 (77%) z 18 pacjentów rezultat był doskonały, z niskim odsetkiem powikłań, co uznano za zadowalające. Troje pacjentów z dobrymi wynikami cierpiało na łagodne zaburzenia mikcji i defekacji, które ustąpiły po usunięciu SZ. Tylko u jednego pacjenta rezultat oceniono jako dostateczny, głównie z powodu szeregu powikłań związanych z innymi zmianami urazowymi. Było to szczenię dużej rasy, u którego doszło do złamania kręgu L5 z poważnym deficytem neurologicznym i ponadto obustronnego złamania nasady kości udowej. Z tego względu powikłań tych nie uważano jako mające bezpośredni związek z aplikacją SZ.
Jak już wspomniano, złamania kości kulszowej i łonowej leczono zachowawczo, unikając wprowadzania grotowkrętów w złamane guzowatości kulszowe.
Jednym z ograniczeń niniejszego badania jest jego retrospektywny charakter, ponieważ filozofia i techniczne aspekty leczenia zmieniały się podczas tego studium, co skutkowało niespójnym podejściem [...]
lub posiadają wykupioną subskrypcję.
POSTĘPOWANIA
w weterynarii
