Retrospektywna ocena 32 stabilizowanych zewnętrznie przypadków złamania miednicy u psów oraz propozycja klasyfikacji

W skali samopoczucia według autorów rezultaty jednostronnych złamań kości biodrowej zostały ocenione jako doskonałe i dobre u 87% pacjentów. Dla tych ośmiu przypadków samopoczucie wyniosło 8,75 punktów na 10 możliwych, co świadczy o tym, że SZ była dobrze tolerowana przez pacjentów. W większości przypadków czas stosowania stabilizatora był taki sam jak czas gojenia się kości. U jednego z dwóch pacjentów ze złamaniami obustronnymi SZ zostało zastosowane jako wyłączna technika stabilizacji. U tych dwóch pacjentów samopoczucie VAS oceniono na 10 punktów i u obydwu rezultat był doskonały. W perspektywie średnio- i długoterminowej należy jednak wziąć pod uwagę progresję osteoartrozy w przypadkach, gdy redukcja złamania ma charakter nieanatomiczny, jak to ma miejsce w większości przypadków SZ. Może się to jednak zdarzyć również wtedy, gdy nie uzyskuje się redukcji anatomicznej przy zespoleniu płytkami, co należy brać pod uwagę, planując podejście agresywne.

Większość literatury weterynaryjnej dotyczącej leczenia złamań panewki u psów opisuje użycie płytek do stabilizacji (28, 29). Jedynie Graville et al. (2018) opisali użycie SZ do stabilizacji tego typu złamań (11), sugerując, że jest to realna opcja leczenia złamań panewki, pomimo pewnych ograniczeń, takich jak utrudniona redukcja w miejscu złamania lub obluzowanie grotowkrętów w niektórych przypadkach (5). Z doświadczenia autorów wynika, że rezultaty są dobre, gdyż 67% złamań panewki było leczonych wyłącznie SZ i uzyskiwano akceptowalny czas zespolenia kości. Średnie samopoczucie VAS u 75% pacjentów oceniono na 9,25. Wyniki te uznano za zadowalające ze względu na specyficzne cechy leczonych złamań oraz krytyczne doniesienia o [...]

Ten materiał dostępny jest tylko dla użytkowników, którzy są lekarzami weterynarii
lub posiadają wykupioną subskrypcję.

Masz aktywną subskrypcję?

Zaloguj się

Nie masz jeszcze konta w serwisie? Dołącz do nas