Retrospektywna ocena 32 stabilizowanych zewnętrznie przypadków złamania miednicy u psów oraz propozycja klasyfikacji
Dyskusja
W literaturze istnieje niewiele badań dotyczących stosowania SZ w przypadkach złamań miednicy u małych zwierząt (5), w przeciwieństwie do medycyny ludzkiej, w której ich stosowanie jest powszechne w niestabilnych złamaniach miednicy, szczególnie na wczesnych etapach leczenia (13, 14), ze względu na jej znane właściwości biomechaniczne i specyficzne działanie (15-19). Modułowość systemu i jego proste stosowanie, zarówno jako tymczasowej, jak i ostatecznej metody leczenia złamań, powoduje, że jest to szybka technika chirurgiczna, oferująca, w związku z czym, znaczące korzyści dla pacjentów w stanie krytycznym (20).
Stabilizatory te mogą być radioprzezierne, co znacznie ułatwia ocenę gojenia (21). Kontrole radiograficzne są łatwiejsze i pozwalają na uniknięcie konieczności stosowania projekcji ukośnych, jak to zwykle bywa w przypadku standardowych ram SZ (ryc. 4 i 5). Ponadto u pacjentów leczonych technikami wspomaganymi fluoroskopią zakłócenia podczas zabiegu są znacznie mniejsze, co bardzo ułatwia wykonywanie manewrów redukcyjnych. Jednakże wyraźnym minusem stosowania fluoroskopii jest narażenie na promieniowanie, które może być znaczne w przypadku długich procedur chirurgicznych. Niemniej jednak, zdaniem autorów, bardzo doświadczony chirurg może istotnie zmniejszyć ilość wymaganego promieniowania.
Kolejną zaletą stosowania SZ jako techniki wtórnej, wraz z osteosyntezą wewnętrzną jako techniką podstawową (22-25), jest dodatkowy stopień sztywności w stabilizacji niestabilnych złamań (1-6, 25-27). Dzieje się tak głównie za sprawą ramienia dźwigni stabilizatorów zewnętrznych, którego długość można porównywać z długością całej miednicy, podczas gdy płytka ma zazwyczaj znacznie krótsze ramię dźwigni niż miednica.
Istnieje [...]
lub posiadają wykupioną subskrypcję.
POSTĘPOWANIA
w weterynarii
