Premedykacja pacjenta geriatrycznego
Acepromazyna
Będąca pochodną fenotiazyny acepromazyna stanowi antagonistę receptora dopaminowego (D1 oraz D2). Cechuje się działaniem uspokajającym i psychotropowym. Jest metabolizowana w wątrobie i charakteryzuje się długim czasem działania (u zdrowych pacjentów około 6 godzin), dlatego jest przeciwwskazana do używania u pacjentów z upośledzeniem czynności wątroby i dróg żółciowych. Wykazuje działanie sedacyjne i przeciwlękowe, początkowo zależne od dawki, jednak powyżej dawki 0,05 mg/kg m.c. osiąga się fazę plateau dla sedacji wraz z nasileniem działań niepożądanych. W porównaniu z α-2-agonistami sedacja osiągana przez samą ACP jest mniej przewidywalna. Czas rozpoczęcia działania jest względnie długi (około 15-30 min, w zależności od drogi podania), a w trakcie premedykacji zwierzę powinno być pozostawione w ciszy i spokoju.
Acepromazyna, jako α-1-antagonista, będzie wywoływać rozszerzenie obwodowych naczyń krwionośnych z wtórnym spadkiem ciśnienia tętniczego krwi. Jest przez to niewskazana u pacjentów kardiologicznych – wyjątek będą stanowić psy z kardiomiopatią rozstrzeniową (DCM), u których podanie niskich dawek ACP może być korzystnym wyborem w premedykacji. Dodatkowo ACP wykazuje działanie antyarytmiczne. Ma również wpływ na obniżenie temperatury ciała – wtórnie do rozszerzenia obwodowych naczyń krwionośnych – będzie zatem zwiększać ryzyko hipotermii. Należy również pamiętać, że po podaniu ACP odnotowuje się znaczny spadek hematokrytu – poprzez rozluźnienie torebki śledziony, wtórną splenomegalię, sekwestrację erytrocytów oraz rozszerzenie naczyń trzewnych. Podawanie ACP w premedykacji może wywołać zmniejszenie napięcia dolnego zwieracza przełyku, a co za tym idzie, refluks żołądkowo-przełykowy. U pacjentów geriatrycznych zaleca się stosowanie niskich dawek acepromazyny: 0,01-0,02 [...]
którzy są subskrybentami naszego portalu.
i ciesz się dostępem do bazy merytorycznej wiedzy!
POSTĘPOWANIA
w weterynarii
