Ocena zewnętrznej stabilizacji hybrydowej w 68 przypadkach złamań i propozycja klasyfikacji konstrukcji hybrydowych

W przypadku 45 (66%) złamań wykonano minimalnie inwazyjną operację otwartą; w 20 (30%) przypadkach podczas operacji przeprowadzono wspomaganą fluoroskopią redukcję zamkniętą, w trzech (4%) przypadkach redukcję zamkniętą wykonano bez fluoroskopii.

Śródoperacyjna trakcja kostna została zastosowana do redukcji złamania w czterech przypadkach (16, 17).
Średni czas operacji wynosił 126 ± 41 minut (mediana: 122 minut; zakres: 45-220 minut). Uzyskana redukcja złamania, weryfikowana w bezpośrednim okresie pooperacyjnym, była doskonała w 36 (53%) przypadkach; w 24 (35%) dobra i dostateczna w ośmiu (12%).

Średni czas do usunięcia stabilizatora (czas stabilizacji) wynosił 77 ± 32 dni (mediana: 67 dni; zakres: 21-167), a średnia liczba radiologicznych kontroli pooperacyjnych wynosiła 5 (zakres: 2-9). Nie stwierdzono istotnych różnic co do czasu leczenia pomiędzy złamaniami prostymi a złożonymi (P = 0,11) lub pomiędzy złamaniami otwartymi a zamkniętymi (P = 0,31).

Destabilizację wykonywano w 27 (40%) przypadkach. Była ona wykonywana, gdy kalus kostny był radiograficznie widoczny, lecz nie był dostatecznie mocny dla całkowitego usunięcia stabilizatora. W 21 przypadkach usunięto komponent liniowy, w pięciu komponent kołowy, a w jednym przypadku zarówno liniowy, jak i kołowy. Korekcje ramy były wymagane w 16 przypadkach (23%). Niektórych korekt dokonano ze względu na kontakt stabilizatora ze skórą, aby wywrzeć nacisk na złamanie, zdynamizować kalus złamania lub skorygować deformacje kątowe.

Ten materiał dostępny jest tylko dla użytkowników, którzy są lekarzami weterynarii
lub posiadają wykupioną subskrypcję.

Masz aktywną subskrypcję?

Zaloguj się

Nie masz jeszcze konta w serwisie? Dołącz do nas