Ocena zewnętrznej stabilizacji hybrydowej w 68 przypadkach złamań i propozycja klasyfikacji konstrukcji hybrydowych

Konfiguracja I była najczęściej stosowaną w tym badaniu strukturą ramy. Konfiguracja IA została zastosowana w 16 (24%) przypadkach; IB w 28 (41%), a IC w siedmiu (10%). Konfigurację IIA użyto w dwóch (3%); IIB w dziewięciu (13%); IIC w dwóch (3%); a IID w dwóch (3%) przypadkach. Konfiguracje IIIB i IIIC zostały zastosowane w jednym przypadku każda.

W dwóch przypadkach wykonano przeszczep kości gąbczastej, a w trzech przypadkach ramę połączono ze szpilką śródszpikową (struktura typu „tie-in”).

Elementy radioprzezierne zostały użyte w sześciu ramach. Radioprzezierny pierścień użyto w pięciu z nich, podczas gdy w pozostałym, szóstym przypadku, zastosowano radioprzezierny pierścień, belkę i elementy liniowe. W 61 przypadkach zastosowano tylko jeden typ pierścienia, tj. pełny albo częściowy. Pierścienie pełne użyto w 47 przypadkach, pierścienie 270° – w sześciu, a 180° – w ośmiu. Kombinacje pierścieni 180° z pierścieniami 360° zastosowano w sześciu przypadkach, a 270° z 360° w jednym. W 27 konstrukcjach ramowych wykorzystano liniowe szyny jednopłaszczyznowe z jedną szczeliną; szyny z dwoma szczelinami w 26 ramach, a szyny z trzema szczelinami w czterech ramach. W skład jednej z ram wchodziły szyny z jedną oraz z trzema szczelinami. Długość szyn zależała od wielkości pacjenta i cech złamania. Cylindryczne posty zastosowano w czterech ramach, a cylindryczne pręty zostały użyte w sześciu ramach.

33 konstrukcje ramowe (48%) posiadały komponenty liniowe spozycjonowane ortogonalnie; 31 (46%) spozycjonowane ukośnie, a cztery (6%) posiadały zarówno elementy liniowe [...]

Ten materiał dostępny jest tylko dla użytkowników, którzy są lekarzami weterynarii
lub posiadają wykupioną subskrypcję.

Masz aktywną subskrypcję?

Zaloguj się

Nie masz jeszcze konta w serwisie? Dołącz do nas