Ocena zewnętrznej stabilizacji hybrydowej w 68 przypadkach złamań i propozycja klasyfikacji konstrukcji hybrydowych

Deformacje rezydualne korygowano na bieżąco lub progresywnie dzięki korektom ustawienia ramy dokonywanym za pomocą sferycznych nakrętek i podkładek (18-20). Większość tych zmian wprowadzano u pacjenta przytomnego, co zmniejszało koszt zabiegu i ryzyko związane ze znieczuleniem (3). W pięciu (36%) z 14 przypadków, u których występowały rezydualne deformacje kątowe, skutkowało to dłuższym czasem gojenia. W kilku przypadkach korekty nie wykonano. Przyczynami były np. niedyspozycyjność mieszkających daleko od kliniki właścicieli, ograniczenia ekonomiczne, trudności techniczne lub brak zrozumienia problemu przez właścicieli lub chirurga.

Zgodnie z wcześniejszymi opracowaniami dotyczącymi kołowych stabilizatorów zewnętrznych (3) możliwość pooperacyjnej regulacji ramy i korygowania rezydualnej deformacji kątowej korzystnie zmienia ocenę złamania w bezpośrednim okresie pooperacyjnym i przy usuwaniu implantu. Po takiej korekcie pooperacyjnej część przypadków klasyfikowanych w okresie bezpośrednim pooperacyjnym jako dostateczne lub dobre uznano ostatecznie za dobre lub doskonałe.

W tej serii czas gojenia był podobny jak w opisywanych uprzednio przypadkach (5, 10), lecz porównywalnie dłuższy przy złamaniach przedramienia i kości piszczelowej z kołowymi stabilizatorami zewnętrznymi (3, 4).

Ten materiał dostępny jest tylko dla użytkowników, którzy są lekarzami weterynarii
lub posiadają wykupioną subskrypcję.

Masz aktywną subskrypcję?

Zaloguj się

Nie masz jeszcze konta w serwisie? Dołącz do nas