Ocena zewnętrznej stabilizacji hybrydowej w 68 przypadkach złamań i propozycja klasyfikacji konstrukcji hybrydowych

Opublikowane sprawozdania opisują stosowanie HSZ do stabilizacji złamań u psów i kotów (5, 6, 10, 12) i zaproponowano już klasyfikację tych stabilizatorów (6, 14). Struktury ram ocenianych w tym studium nie do końca pasują do istniejącej klasyfikacji i z tego względu została ona rozszerzona, tak by uwzględnić wszystkie potencjalnie możliwe kombinacje elementów okrężnych i liniowych.

Celem tego badania była ocena kliniczna i radiologiczna wyników stabilizacji złamania za pomocą hybrydowej stabilizacji zewnętrznej HSZ w kohorcie przypadków klinicznych oraz propozycja rozszerzenia metody klasyfikacji ram hybrydowych.

Metody

Dokonano przeglądu dokumentacji medycznej psów i kotów operowanych w celu stabilizacji złamania metodą HSZ w placówkach autorów. O zastosowaniu stabilizacji zewnętrznej decydował chirurg prowadzący dany przypadek na podstawie swojego doświadczenia i preferencji. Kryteriami włączenia były dostępność przedoperacyjnych radiogramów oraz pooperacyjne kontrole do czasu usunięcia ramy. Technikę HSZ zdefiniowano jako polegającą na zastosowaniu stabilizatora zewnętrznego, składającego się przynajmniej z jednego elementu kołowego w kombinacji z przynajmniej jednym elementem liniowym. Kryteria włączenia spełniło 68 złamań u 66 pacjentów.

Dokumentowano opis zwierzęcia (wiek, rasę, płeć i wagę), jak również dane dotyczące kości i lokalizacji złamania. Zaobserwowane w fazie włączenia duże zróżnicowanie konfiguracji ram skłoniło autorów do rozszerzenia istniejącej klasyfikacji stabilizatorów hybrydowych.

Złamania klasyfikowano pod kątem lokalizacji, czy były otwarte, czy zamknięte i czy były to złamania proste (dwa fragmenty kostne), czy też złożone (więcej [...]

Ten materiał dostępny jest tylko dla użytkowników, którzy są lekarzami weterynarii
lub posiadają wykupioną subskrypcję.

Masz aktywną subskrypcję?

Zaloguj się

Nie masz jeszcze konta w serwisie? Dołącz do nas